SF พี่ชาย (II)

{ SF SHINee } [ MINHO&JONGHYUN ] 

HOHYUN

Pg : 18+

BY VACASKA

"จะอธิบายยังไงล่ะค่ะ"หญิงสูงวัยเอ่ยเสียงเรียบ มองดูเด็กที่เอาเเต่หาความสุขใส่ตัว จนไม่ได้นึกถึงสิ่งที่ตามมาเลยแม้แต่น้อย ถ้าคุณท่านมาเห็น ดิฉันจะตอบว่าอย่างไรล่ะค่ะที่นี้

"ไม่มีครับ"มินโฮตอบอย่างคนอารามณ์ดี เขาอยากทำเเบบนี้กับพี่จงฮยอนมานานเเล้ว (คนเขียน : ยังกล้าตอบเนอะ  - -) เเล้วเรื่องอะไรจะปล่อยไปง่ายๆ ในเมื่อเหตุผลอีกอย่างนึงคือ เขาชอบคนคนนี้มานานเเล้วนี่นา

"หึ ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ"เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นที่ประตูห้อง ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมคนสนิทอีกสองคน คนในห้องเเสดงท่าทีตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนมาทำความเคารพคนที่มีอิทธิพลที่สุดในบ้าน

คนติดตามทั้งสองใชุดสูทสีดำสนิท ปิดประตูตามหลังเพื่อไม่ให้คนอื่นสอดรู้สอดเห็นเรื่องนี้มากนัก ลูกน้องใต้บัญชามองคนที่เป็นหัวหน้าตนที่พยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีหน้าเรียบเฉย เเต่เเววตาที่ส่งมาบ่งบอกได้ดีว่าเป็นห่วงขนาดไหน

"นายท่าน"จงฮยอนพึมพำในลำคอ มินโอมองคนข้างๆ ก่อนจะพยุงร่างอีกฝ่ายขึ้นนั่งพิงอกเเกร่ง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายนั่งด้วยเเรงตนเองไม่ไหว

"ขอโทษด้วยที่ลูกชายฉัน มันไม่ดี"คนสูงวัยเอ่ยพร้อมมองหน้าลูกชายตนเอง สงสารคนสนิทของตนเองอย่างจงฮยอน ที่ต้องมารับเคราะห์กรรมเรื่องแบบนี้

"ไม่หรอกครับ ผมผิดเองที่ทำห้เรื่องเเบบนี้มันเกิดขึ้น"จงฮยอนบอกคนมีอำนาจตรงหน้า ถ้าเขาเข้มเเข็งมากกว่านี้ เรื่องเเบบนี้คงไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"ฉันจะจัดงานแต่งงานให้ หลังจากมินโฮเรียนจบ" 

"ขอบคุณครับคุณพ่อ"มินโอเอ่ยอย่างดีใจ 

"รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้ ไปโรงเรียนได้เเล้ว ส่วนจงฮยอนให้นายรบไปดูเเลที"เสียงทรงอำนาจเอ่ยสั่งทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

"เจ้านาย"เสียงลูกน้องคนสนิทเรียกคนนเตียงอย่างเป็นห่วง เขาตกใจสภาพที่เห็นแต่ต้องเก็บอาการไว้ตามข้อบังคับการเป็นบอร์ดี้การ์ด ทั้งๆที่เป็นห่วงเจ้านายตัวเล็กมากแท้ๆ ก่อนจะคิดย้อนไปเมื่อคืน ถ้าเขาห้ามคุณมินโฮไม่ให้ไปดื่ม เรื่องเเบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นแน่ๆ

"ผมไม่เป็นไร เเค่ปวดช่วงล่างนิดหน่อยเท่านั้นเอง"จงฮยอนบอกให้อีกฝ่ายสบายใจ ก่อนจะยื่นมือให้อีกฝ่ายช่วยพยุง

"คุณมินโฮลุกไปอาบน้ำเถอะค่ะ"เสียงคุณเเม่บ้านบอกคุณชายที่เหมือนจะไม่ยอมปล่อยคุณจงฮยอนให้ลูกน้องคนสนิทช่วยพยุงเลยเเม้เเต่น้อย

"รีบไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๊ยวไปโรงเรียนสาย"จงฮยอนช่วยพูดอีกเเรง ตอนนี้เขาอยากลุกไปอาบน้ำมากกว่าเหนียวตัวชะมัด

"ถ้าพูดเเบบนั้น ผมไปก็ได้"มินโฮตอบอย่างงอนๆ เขาอยากดูเเลพี่จงฮยอนนี่นา ในเมื่อพี่จงฮยอนบอกให้ไปเขาก็จะไป เเต่จับมือเขาไว้ทำไมล่ะ

"คุณเเม่บ้านครับ ขอผ้าเช็ดตัวหน่อยได้ไหมครับ"จงฮยอนบอกคนสูงวัยที่สุดในห้อง เดี๊ยวอะไรอะไรมันโผล่ออกมาคงไม่ดีเท่าไหร่นักหรอก

คุณเเม่บ้านเดินไปหยิบให้ร่างบางตามคำขออย่างงง คุณจงฮยอนจะเอาไปทำอะไร ร่างบางยื่นให้คนข้างๆที่ตัวเองรั้งเเขนไว้ มินโฮมองผ้าขนหนูสลับกับมองหน้าจงฮยอนอย่างงงเหมือนกัน

"คุณมินโฮไม่อายเหรอครับ"จงฮยอนบอกอีกฝ่าย ก่อนที่คนในห้องจะเข้าใจโดยพร้อมเพรียงกันว่าจงฮยอนเอาไปทำอะไร ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ถ้าลุกขึ้นมา อะไรอะไรก็โผล่ออกมาให้เห็นได้เหมือนกันนะ ^^

"0/////0"มินโฮหน้าขึ้นสีรีบรับผ้าเเทบจะในทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้

ร่างบางลุกจากเตียงช้าๆโดยที่ไม่มีอะไรปกปิดเลยเเม้เเต่น้อย น่าจะอายคนในห้องบ้างก็ยังดี เเต่คงไม่ใช่กับจงฮยอนคนนี้หรอกมั้ง

"พี่ครับ เอ่อ"

"อะไรครับคุณมินโฮ"จงฮยอนตอบเเต่ไม่ได้หันหน้ากลับไป เรือนร่างขาวเนียนละเอียดตั้งเเต่ลำคอเรื่อยลงมาถึงเเผ่นหลังบาง เอวอ่อน สะโพกกลมกลึง เต็มไปด้วยรอยรักจนทั่ว ทำเอาคนที่มอง อดตกใจกับการลุกขึ้นเเบบเปลือยเปล่าของร่างเล็กๆนั้นไม่ได้

มือเรียวเอื้อมไปคล้องคอคนสนิท สองขาเล็กเดินเชื่องช้าไปรับชุดคลุมบนมือสาวใช้อีกคน ที่กำลังเบิกตากว้างกับร่างกายบอบบางตรงหน้า

"คุณจงฮยอนอยากรับอะไรไหมค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ"จงฮยอนเอ่ยตอบคุณเเม่บ้าน พร้อมเดินออกไปกับคนพยุงร่างกายตัวเอง ทิ้งเอาไว้เพียงคนที่นั่งบนเตียงนอนเเค่คนเดียว

"จะอาบน้ำเลยไหมค่ะ ดิฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้"คุณเเม่บ้านถามร่างสูงบนเตียงอย่างสุภาพ ได้เเต่เหนื่อยใจกับเจ้าของร่างเล็กที่ลุกขึ้นมาเเบบไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นเมื่อสักครู่ไม่ได้ ลืมไปว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องด้วยหรือเปล่า กลัวสาวใช้ที่ตามมาด้วยจะตกใจอีกต่างหาก

"ค คุณเเม่บ้าน ฉันขอลงไปรอด้านล่างได้ไหมค่ะ"สาวใช้ถามคนสูงวัยเมื่อได้สติ เรือนร่างของคนที่เดินจากไปยังคงติดตาจนค้างกับที่เลยทีเดียว

"อืม"คุณเเม่บ้านตอบเสียงเรียบ

เมื่อได้รับคำตอบ หญิงสาวรีบเดินออกจากห้องในทันที พลางบอกตัวเองว่าใจเย็น หายใจเข้าลึกๆ เลือดกำเดาจะไหล คุณจงฮยอนนะคุณจงฮยอนทำอะไรไม่อายคนอื่นบ้างเลย

ผิวขาวเนียนละเอียด เเผงอกเเข็งเเรงสมชาย ส่วนล่างก็พอพอ เลิกฟุ้งซ่านได้เเล้วยัยบ๊อง น่าเสียดายคุณจงฮยอนจริงๆไม่น่าเลย T T

วันนี้เกือบทั้งวันที่ร่างบางเดินไปอย่างลำบากในขณะทำงาน ถึงจะเคยเข้ารับการฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีเเล้วก็เถอะนะ เเต่ทำไมตั้งเเต่เช้าจนถึงตอนนี้ส่วนล่างมันถึงได้ไม่ดีขึ้นสักที ก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

จะว่าไปรอยบนตัวมันปิดเเทบไม่มิดเลยสักนิด เเค่มองมาที่คอก็เห็นจนชัดเจน ประกอบกับท่าทางการเดินของผมในวันนี้ ทำเอาทุกคนรู้ในทันทีว่าผมเป็นอะไร มองปกติก็ยังดีนะ เเต่มองเเล้วทั้งยิ้มทั้งนินทาเนี่ยสิ ผมรำคาญ

จงฮยอนนั่งเซ็นเอกสารงานที่วางบนโต๊ะเมื่อครู่พร้อมจิบกาเเฟไปพลาง เพราะเมื่อคืนนั้นเหนื่อยจากการทำกิจกรรมบนเตียงหนักพอดู เเต่ทำไมคนที่ทำเขากลับเรียนหนังสือด้วยความสุขกายสบายใจไม่เดือดร้อนร่างกายเเบบเขาบ้างล่ะ ทำไมชเวมินโฮไม่ยุติธรรมกับเขาเเบบนี้กันนะ

มือเล็กวางปากการวมไปถึงเเฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักหนานุ่มด้านหลังเพื่อพักชั่วคราว เปลือกตานวลปิดลงช้าๆเพียงชั่วครู่ เสียงประตูไม้สีดำหน้าห้องก็เปิดออกเเผ่วเบา พร้อมเสียงฝีเท้าหนักเเน่นเเต่เงียบกริบ

จงฮยอนไม่ได้ลืมตามอง เเต่ปล่อยให้คนที่ก้าวเข้ามาในห้องทำสิ่งที่อยากทำต่อไป เเกล้งทำเป็นหลับเพื่อเงียบฟังเสียงอีกฝ่าย

เสียงฝีเท้าไม่ดังมากนักกำลังย่างก้าวตรงมาที่โต๊ะทำงานคนเป็นเจ้าของห้อง ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดเเก้มใสขณะที่อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหวาน

เเก้มเนียนใสอยู่ห่างไปไม่กี่คืบ เเต่กลิ่นกายกุหลาบอ่อนๆของร่างตรงหน้ากลับลอยมาวนเวียนให้หลงใหลเเทน ใบหน้าหลับพริ้มอย่างสบายใจทำเอาคนมองอดยิ้มตามไม่ได้ มือหนายื่นไปลูบหัวทุยนั้นเบาๆ

ร่างบางครางในลำคอเล็กน้อยก่อนจะขยับท่านอนเเต่ไม่ได้ลืมตา มองดูเเล้วเหมือนลูกหมาตัวเล็กๆในตอนที่เจอกันใหม่ๆ มอมเเมมสุดๆไปเลยนะพี่จงฮยอนตอนนั้น ผมสีดำสนิทประบ่าในชุดเสื้อเเขนยาวผืนบางคลุมถึงเข่าสีขาวที่ดูจะไม่ขาวตามเนื้อผ้า ผิวเนียนละเอียดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นดิน ในมือถือตุ๊กตากระต่ายสีน้ำตาลตัวหนึ่งเเต่ก็เปื้อนเหมือนเจ้าของอยู่ดี

ตอนนี้เจ้าตุ๊กตาตัวนั้นถูกทำความสะอาดโดยเจ้าตัว ไม่ยอมให้ใครเเตะต้องเเม้เเต่คนเดียว เเถมเจ้าตัวก็ยังดูดีกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ

"หลับเเบบนี้ อุ้มกลับบ้านเลยดีไหม"มินโฮพืมพำพร้อมช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นระหว่างอกอย่างเบามือ ไม่ให้อีกฝ่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน ทานอะไรเข้าไปทุกวันบ้างเนี่ยพี่จงฮยอน ตัวเบาจริงๆเลย สงสัยคงต้องลงไปคุมอาหารให้คนนี้สักวันเเล้วล่ะ

จงฮยอนเงียบเฉยเเกล้งทำเป็นหลับไม่รู้เรื่องต่อไป ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจตัวเองเพราะอยากรู้ว่าจะทำอะไรต่อไป ไหนๆก็ไหนขอนอนพักเเบบสบายๆบ้างก็ดี เหนื่อยมาทั้งคืนเเล้วนี่นา

มินโฮอุ้มจงฮยอนออกมา พร้อมสายตาของพนักงานที่มองกันเหมือนสนอกสนใจกันใหญ่ว่าเขาเข้าไปทำอะไร ปกติไม่เห็นเข้าบริษัท

"ไม่มีงานทำหรือไง"มินโฮถามเสียงขุ่น ใบหน้าคมส่งเเววตาเย็นชามองคนรอบบริเวณ พนักงานในเเผนกต่างรีบหันหน้าเเยกย้ายกันกลับไปทำงานเช่นเดิม ร่างสูงหันเดินไปคุยกับคนติดตามก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟต์

มือหนาวางร่างบางลงกับเตียงของเจ้าของห้อง เจ้าตัวยุ่งดิ้นไปมาก่อนจะสงบลงนอนเช่นเดิม มินโฮเลิกผ้าห่มขึ้นมาให้อีกฝ่ายถึงอก ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างอีกฝ่าย มองใบหน้านั้นอีกครั้ง

คราวนี้จงฮยอนหลับจริงๆ หลับตั้งเเต่นั่งในรถเเล้วด้วย รู้ตัวก็ตอนที่อีกฝ่ายกำลังเป่าลมหายใจรดต้นคอเขาบนเตียงเท่านั้นเเหล่ะ

นิ้วเรียวเกลื่อยผมหน้าม้าออกให้อีกฝ่าย ขณะที่คนนอนกำลังลืมตาขึ้นมองพอดี ตากลมกระพริบซ้ำมองภาพตรงหน้า อย่างงุนงง

"หลับสบายไหมครับ"

"ครับ คุณมินโฮ"จงฮยอนตอบพร้อมจ้องตากลับ ไม่ได้ถอยออก ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ เเต่นอนอยู่เเบบเดิมรอฟังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย

ตาคมสบตาหวานพร้อมเลื่อนใบหน้าคมเข้าไปใกล้ เหมือนมีอะไรมาตรึงร่างน้อยเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ได้เเต่ยอมรับสัมผัสอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเผลอไผล

เรียวปากอุ่นทาบทับลงตะวัดชิมความหวานในโพรงปากเล็กซ้ำๆ ในขณะเดียวกันก็รุกรานไปทั่วโพรงปากอุ่น ไล่เรียวลิ้นเล็กให้เกี่ยวกระหวัดตอบด้วยความชำนาญกว่า

มือหนาปลดเนคไทเส้นบางใต้ปกเสื้อเชิ๊ตสีขาว ออกไปวางไว้ด้านข้างคนใต้ร่างที่กำลังจูบตอบอย่างไม่รู้ตัว

เสื้อเชิ๊ตผืนบางถูกปลดกระดุมตามลำดับ ทำเอาร่างบางสัมผัสได้ถึงความเย็นจากอากาศภายนอก เเทรกผ่านผิวเเถวลำคอบางเรื่อยลงมาต่ำถึงหน้าอกเล็ก

"อื้อ"เสียงครางจากคนใต้ร่างทำเอามินโฮต้องบดจูบตอบกลับมากกว่าเดิม มือน้อยขยุ้มที่เสื้อนักเรียนสีขาวบริเวณไหล่ของร่างสูงเเน่น

ร่างสูงละริมฝีปากออกมามองคนใต้ร่าง ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อพาดผ่านพวงเเก้มใสทั้งสองข้างอยู่จางๆ ตากลมโตมองอีกฝ่ายตอบอย่างตกใจ กับการกระทำเเบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อกี๊

จงฮยอนรีบปล่อยมือออกจากเสื้อนักเรียนของคนบนร่าง เเละหันมาจับเสื้อตัวเองให้ปกปิดร่างกายที่มินโฮถือวิสาสะปลดกระดุมเมื่อกี๊

"คุณมินโฮฉวยโอกาส"จงฮยอนบ่นคนตรงหน้าเสียงขุ่น เขาเเค่เผลอไปนิดเดียวเอง เล่นฉวยโอกาสเเบบนี้มันน่าให้อภัยไหมเนี่ย

"พี่จงฮยอน ผมอยากทำต่อ"มินโฮไม่ได้เดือดร้อนกับถ้อยคำเเสดงความไม่พอใจของร่างบาง เเต่เอ่ยจุดประสงค์ของตัวเองในทันที

"ทำอะไรครับ"ร่างบางถามตาใส มองอีกฝ่ายอย่างงุนงงในคำถาม

"ก็ทำเหมือนเมื่อคืนไง"

"มะ ไม่เอา นะ ครับ คุณมินโฮ"

ร่างบางเอ่ยตะกุกตะกักอย่างตกใจกับคำตอบ ทำเหมือนเมื่อคืน มีหวังพรุ่งนี้เขาไปทำงานไม่ได้เเน่ๆ

มินโฮไม่เอ่ยอะไรเเต่มองด้วยเเววตาออดอ้อนเเทน เพราะมันใช้ได้ผลกับจงฮยอนทุกทีเลยนี่นารอบนี้ก็ไม่น่ายากนะ

"ไม่ทำครับ คุณมินโฮ ผมไม่ทำ"ร่างบางบอกพร้อมส่ายหน้าดิกๆเเทนคำตอบจนหัวหมุน ผมเส้นเล็กอ่อนนุ่มปลิวสะบัดออกพร้อมกับกลิ่นเหงื่อเเละเเชมพูจางๆ

ปลายนิ้วชี้เรียวยาวทามลงบนกลีบปากอิ่มนุ่มไม่ให้เอ่ยปฏิเสธคำตอบอีกครัง มินโฮมองจ้องตาอีกฝ่ายอย่างมั่นคง ค้นหาความจริงในเเววตาใสสีเทานั้น

สุดท้ายจงฮยอนก็เป็นฝ่ายหลบตาเเละหันหน้าหนีไปอีกทาง เพราะนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่งามนั้นกำลังเเสดงของความต้องการให้เห็นอย่างเปิดเผย จนร่างบางอดเขินอายต่อความต้องการนั้นไม่ได้

จงฮยอนคิดไม่ผิด ที่นั่งคิดเล่นๆระหว่างทานอาหารพักกลางวันเรื่องนี้ ถ้ามีครั้งเเรก ครั้งสองเเละสามก็คงตามมาอีกไม่นานนักหรอก ความต้องการของคนเราไม่มีที่สิ้นสุด จงฮยอนเคยได้ยินคำนี้เมื่อนานมาเเล้ว

"ไม่พูดเเล้วครับ"มินโฮบอกร่างเล็ก โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายหลับตาปี๋เพราะทำอะไรไม่ถูก รอยยิ้มยกขึ้นบนริมฝีปากหยักก่อนจะทาบทับเรียวปากอิ่มในเเนวขวาง

สัมผัสชื้นๆที่ริมฝีปากทำให้รู้ว่าโดนจูบอีกเเล้ว มือน้อยยกขึ้นผลักร่างด้านบนเพื่อต่อต้านการกระทำอันเเสนหวานนั้นอย่างหมดเเรง เพราะเเรงที่จะใช้ต่อต้านได้หายไปพร้อมกับรสจูบร้อนเเรงเสียเเล้ว

"อื้อ อ่ะ"เสียงครางนั้นสั่นน้อยๆอย่างหวาบวาบชวนให้ร่างด้านบนบดจูบเเรงขึ้น ลึกล้ำขึ้นมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว สติที่เหลืออยู่น้อยนิดก็เริ่มจะเลือนลางลงไปทุกที

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องบานใหญ่ของร่างบางดังขึ้น จนคนที่อยู่บนเตียงสะดุ้งเบาๆเเต่ไม่ได้ผละออกจากกัน กลับมองหน้ากันเเทน

"คุณมินโฮ ลุกออกไปได้เเล้วครับ"

"ไม่ลุกไม่ได้เหรอครับ"คนตัวโตเอ่ยอ้อนๆ พร้อมมองร่างด้านใต้อย่างเว้าวอนประกอบคำพูดของตัวเองที่ได้เอ่ยไป

"ไม่ได้ครับ"ผมปฏิเสธเพราะบางทีเขาจะรับฟังความเห็นของผม

"เเต่"มินโฮทำหน้างอยเหมือนคนงอน เเต่ใช่ที่ไหนกันล่ะ ผมต้องฝ่ายงอนไม่ใช่หรือไง ชักจะงง ~_~;

"คุณมินโฮ"ร่างบางเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างๆม่พอใจ เหมือนอะๆรออกไปร่างตรงหน้าก็ไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเสียที เอาเเต่จ้องหน้าเขาอยู่นั่นเเหล่ะ

"ผมเกลียดคำว่าคุณที่พี่เรียกผมจัง"จู่ๆมินโฮก็เอ่ยคำถามออกมาทำเอาผมงง เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ผมบอกอีกฝ่าย

"อย่าเปลี่ยนเรื่องสิครับ"ผมรีบเอ่ยเรื่องเดิม ยังไม่จบ เพราะว่าคนตรงหน้ายังไม่ลุกไปไหน คร่อมร่างผมเอาไว้ราวกับว่าผมจะหายไปจากตรงนี้เสียทันที

"มันดูห่างเหินจังเลยครับ"

"ลุกได้เเล้วครับ"

"เรียกผมว่าโฮเฉยๆสิครับ" ร่างสูงเอ่ยอ้อนๆ ทำตา

"ลุกได้เเล้วครับ……โฮ"สายตาเเบบนั้น ทำให้เขาต้องยอมทุกทีเรื่อยไปสิน่า

"ว้าไม่มีคนอยู่หรอกหรอ ก็เมื่อกี๊เห็นคุณจงฮยอนกับคุณมินโฮมาห้องนี้นี่นา สงสัยจะอยู่ในห้องคุณมินโฮเเน่เลย"

เสียงสาวใช้ด้านนอกดังขึ้นบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังจะเดินไปจากห้องนี้เเล้ว ทำให้ร่างบางรีบยันร่างกายคนที่คร่อมตัวเองออก พร้อมอ้าปากเพื่อจะส่งเสียงให้คนด้านนอกรับรู้ว่าตนอยู่ในนี้

ริมฝีปากบางรีบก้มลงช่วงชิงลมหายใจนั้นอีกครั้ง เรียวลิ้นร้อนไล่เกี่ยวกระหวัดอีกฝ่ายอย่างชำนาญจนร่างบางเเทบหมดเเรง

เมื่อรู้สึกว่าร่างตรงหน้าเริ่มโอนอ่อนคล้อยตามตนเเล้ว ก็เลื่อนใบหน้าลงต่ำจากลำคอขาว ที่ฝากรอยขบเม้มสีเรื่อจางๆ ผ่านเนินอกขาวเนียนที่รอรับการเเต่งเเต้มสีสันจนประปรายไปทั่ว

มือหนาถูกยกขึ้นมาช่วยสะกิดยอดอกข้างที่ว่างเปล่า ส่วนอีกด้านก็ตวัดเลียชิมซ้ำๆ จนยอดอกสีหวานเริ่มเเข็งเป็นไต

"อ่ะ ไม่นะ"

ตอนนี้ร่างบางคงได้เเต่ส่งเสียงเเผ่วๆเพราะเหมือนจะหมดเเรงไปกับสัมผัสหวาบวามนั่นอีกครั้ง เหมือนกับเมื่อคืนที่ผ่านมา

"ผมขอได้ไหม"

มินโฮถามร่างเล็กที่เอ่ยปฏิเสธตรงหน้า ท่าทางเว้าวอนเเบบนั้น เเววตาขอร้องแบบนั้น ฆ่าคิมจงฮยอนเลยเถอะ มันทำร้ายจิตใจดวงนี้เกินไป เเต่ผมจะไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด เพราะวันนี้ใจอ่อนบ่อยเกินไปแล้ว ขืนยอมมากกว่านี้ ไอ่คนตัวสูงมันก็ได้ใจกันพอดีนะซิ

"ไม่"

"ได้โปรด"

"ไม่"

"ครั้งเดียวนะครับ"

"ไม่ อื้อ"

สรุปว่าที่ผมปฏิเสธมันเข้าหูนายบ้างไหม ผมอยากรู้ว่ามินโฮมันจะถามทำซากอะไร ในเมื่อมันอยากทำอะไรก็ไม่ฟังความเห็นผมเนี่ย

"อ่ะ อ่า"

เสียงร้องคนใต้ร่างบอกได้ดี ว่ากำลังรู้สึกดีกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้ขนาดไหน เเละมันก็ทำให้คนที่ได้ยินอดใจเเทบไม่ไหว มือเรียวเลื่อนไปสัมผัสผิวเนียนละเอียด เเถมยังก้มลงชิมปลายยอดอกสีชมพูอ่อนนั้นอีกครั้ง…เเละอีกครั้ง…

ร่างบางพลิกกายเพื่อให้ตัวเองนอนสบายๆอีกครั้ง เปลือกตาบางที่ปิดสนิทเป็นสิ่งที่บอกว่ากำลังอยู่ในห้วงนิทราเเสนอบอุ่น มือเล็กที่วางของลำตัวยกขึ้นคว้าอะไรบางอย่างที่อยู่ใกล้ๆมากอดไว้

เเละสิ่งนั้นก็คือร่างของคนตัวสูงที่กำลังโอบกอดร่างเล็กๆนั้นอยู่เช่นกัน ตาคมมองดูคนในอ้อมกอดอย่างเอ็นดู ใบหน้าหวานหลับพริ้มเหมือนเด็กน้อยตัวเล็กๆ เเถมพวงเเก้มใสๆที่พองขึ้นมานั่นอีก มันน่าหยิกชะมัด

มินโฮเลื่อนสายตามาหยุดที่ปอยผมเล็กๆ ที่ปรกเปลือกตาของอีกฝ่ายพร้อมเขี่ยออกให้เเผ่วเบา เเละยังเเอบสูดกลิ่นหอมจางๆของร่างเล็กๆนั้นอีกที ตอนนี้เกือบเช้าเเล้วด้วย เเต่ขออยู่ต่ออีกสักหน่อยเเล้วกันนะ

เมื่อคืน กว่าผมจะหมดเเรงก็ปาไปเกือบหกรอบเเล้ว ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมพี่ชายตัวเล็กถึงได้นอนหมดเเรงเเบบนี้ ก็เสียงพี่จงฮยอนหวานจนควบคุมตัวเองไม่อยู่เลยสักนิด เเละกว่าจะได้นอนก็ไม่ดึกมากเเค่ประมาณสามทุ่ม เเต่เพราะหมดเเรงเลยพากันนอนอย่างหมดสภาพบนเตียงนี่เเหล่ะ

"อืม มินโฮเหนื่อยเเล้ว"

เสียงละเมอที่ยังติดปากจากเมื่อคืน ย้ำเตือนร่างสูงได้ดีว่าคนตัวเล็กพูดประโยคนี้ออกมานับครั้งไม่ถ้วน ตอนที่ทำกันต่อครั้งที่สามถึงรอบสุดท้าย ใบหน้าคมยกยิ้มบางๆพร้อมก้มลงไปหอมกลุ่มผมนุ่มนั้นเบาๆ เเละเลื่อนสายตามาหยุดที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูอ่อนๆของคนนอน ก่อนจะก้มลงประทับเรียวปากอิ่มนั้นเบาๆอีกครั้ง

"……"

เปลือกตาบางกระพริบซ้ำๆมองภาพตรงหน้า ใบหน้าคมที่ห่างกันไม่ถึงเซนต์กำลังทำให้ร่างเล็กตกใจเเละเขินจนเเก้มเเดงได้ในเวลาเดียวกัน

มินโฮยกยิ้มมุมปากให้คนเพิ่งตื่น ใบหน้าหวานยังคงน่ารักไม่ว่าเวลาไหน อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้เห็นภาพนี้บ่อยนักเลยอดยิ้มตามไม่ได้ละมั่ง

"ตื่นนานเเล้วเหรอครับ"

ร่างเล็กถามคนตัวสูงที่ยังกอดเขาไว้เเน่น ถึงจะอยากขัดขืนยังไงก็รู้ว่าทำไม่ได้อยู่ดี ชเวมินโฮเเรงเยอะกว่าเขาเป็นไหนๆ

"ไม่นานครับ"

ร่างสูงตอบพร้อมยิ้มให้ร่างเล็กอีกทีหนึ่ง

"งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับคุณ…โฮ"

สงสัยกันใช่ไหมว่าทำไมปลายประโยคถึงได้เเปลกๆ ตอนนเเรกกะเอ่ยว่าคุณมินโฮนั่นเเหล่ะ เเต่พอเห็นหน้าหงอยๆของคนตัวสูง เลยใจอ่อนเรียกชื่อที่อีกฝ่ายเคยขอไว้ไปจนได้สิน่า เเต่มันน่าอายจะตายไป เพราะไม่เคยเรียกอีกฝ่ายเเบบนี้เลยสักครั้ง ><

มินโฮพยักหน้าว่ารับรู้ พร้อมปล่อยมือออกจากเอวบางของอีกฝ่าย ให้คนตัวเล็กลุกขึ้น เเต่เพียงเเค่ขยับตัวเล็กน้อยเท่านั่น ร่างเล็กถึงกับนิ่วหน้ากัดฟันด้วยความเจ็บ ตั้งเเต่สะโพกของตัวเองถึงเรียวขามันไม่มีเเรงเอาซะดื้อๆ เเล้วจะไปทำงานยังไงเนี่ย

"พี่ครับ ไหวไหม"

"วะ ไหวครับ"

ร่างบางตอบเสียงสั่น ก่อนจะขยับเคลื่อนกายลงไปด้านล่างด้วยสีหน้าเจ็บปวดสุดๆ เพราะรู้สึกได้ถึงความระบมของช่วงล่างได้เป็นอย่างดี ตอนนี้ร่างเล็กนั่งห้อยขาที่ปลายเตียง สองขาเล็กค่อยๆวางมันลงที่พื้นพรมในห้องเบาๆ เเต่พอจะทิ้งน้ำหนักลงเท่านั้น ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาจนทรงตัวเเทบไม่อยู่

"โอ๊ย"

ร่างสูงที่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างรีบลุกขึ้นนั่งเพื่อมองหาต้นตอ ก่อนจะมองหาคนที่อยู่ในห้องด้วยกัน สายตาที่กวาดไปทั่วหยุดลงที่ปลายเตียง ตรงขอบนั้นมีมือเล็กที่จับขอบเตียงอยู่ ทำให้รู้ว่าต้นตอของเสียงคือร่างเล็กที่ฟุบลงกับพื้นนั่นเอง

มินโฮไม่รอช้าก้าวที่จะออกจากผ้าห่มทัน รีบรุดลงไปหาคนที่อยู่ปลายเตียงอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สวมเสื้อผ้าเเม้เเต่ชิ้นเดียว

"พี่ครับไหวหรือเปล่า"

เสียงทุ้มถามร่างเล็กทันทีพร้อมย่อตัวลงไปหาคนตัวเล็กในทันที เเววตาเป็นห่วงถูกส่งไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัวเเม้เเต่น้อย

"เจ็บอ่ะ"

จงฮยอนบอกอีกฝ่าย เสียงหวานที่เปร่งออกมาอย่างน่ารักทำเอาคนฟังอดที่จะเขินไม่ได้ เพิ่งรู้ว่าเวลาที่พี่ชายเขาทำเสียงเเบบนี้มันน่าฟัดชะมัด '////////'

"ผมช่วยนะ"

ร่างสูงบอกอีกฝ่ายพร้อมส่งมือไปให้คนที่นั่งอยู่กับพื้นพรมสีเเดง ร่างเล็กๆผิวขาวๆที่ประปรายไปด้วยรอยรักนั่งบนพื้นพรมมันดูสวยจริงๆนะ -.,- มือเล็กส่งให้อย่างไม่ลังเล มินโฮเอามือเล็กมาคล้องคอเเล้วพยุงร่างเล็กนั่นลุกขึ้นช้าๆ อย่างระมัดระวัง

ขืนเป็นเเบบนี้เขาจะไปทำงานไหวได้ยังไง เพราะไอ่เด็กสูงนี่เเหล่ะทำเขาเป็นเเบบนี้ จะโทษมินโฮก็ไม่ถูกซะทีเดียว เพราะตัวเองก็ดันยินยอมเขาเหมือนกันนี่เนอะ - -;

"เพราะผมคนเดียว ที่ทำให้พี่เป็นเเบบนี้"

ร่างสูงบ่นตัวเอง ขณะพยุงร่างเปลือยเปล่าของพี่ชายขึ้นไปบนเตียงเหมือนเดิม ถ้าเขาไม่เอาเเต่ใจตัวเองมากเกินไป พี่ชายเขาคงเดินได้เป็นปกติเเล้ว

"ช่างมันเถอะ ถือว่าเป็นบทเรียนเเล้วกัน"

ร่างเล็กเอ่ยอย่างใจดี ในเมื่อมันเป็นเเบบนี้จะทำยังไงได้ ถ้าโกรธเเล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อเราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเเก้ไขได้อยู่

"ผมขอโทษ  TT "

"อืม โฮไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๊ยวสาย ผมดูเเลตัวเองได้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ"

จงฮยอนบอกอีกฝ่าย ให้คลายกังวล เขาไม่อยากให้มินโฮเครียดจนไม่เป็นอันทำอะไรหรอกนะ เสียเวลาเปล่าๆ คงต้องโทษตัวเองที่ร่างกายอ่อนเเอแบบนี้ ลุกได้เมื่อไหร่จะไปออกกำลังกายล่ะ ห่างหายไปนานเพราะงานเเท้ๆเลย - -;

คนตัวสูงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะยื่นหน้าไปจุ๊ปที่ปากอิ่มสีชมพูเร็วๆหนึ่งที เพื่อเป็นกำลังใจในการเรียน (?) ร่างสูงรีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งเขินกับการกระทำเร็วๆของตัวเองจนเเก้มเเดง

~~~~~~~~ 1 ปี ผ่านไป ~~~~~~~~

(ไวเหมือนโกหก)

ร่างบางยังคงนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวเดิม เซ็นเอกสารต่างๆเหมือนเดิม ในห้องทำงานห้องเดิม เเต่อะไรอะไรก็ไม่เหมือนเดิมไปซะทุกอย่าง ถ้าใครบางคนเดินเข้ามา เสียงเปิดประตูห้องเบาๆพร้อมร่างใครบางคน

มินโฮเพิ่งกลับจากโรงเรียน เเละมาที่เข้ามาที่ทำงานเป็นประจำ ตอนนี้กลายเรื่องปกติที่เหล่าพนักงานเห็นจนชินตาไปเสียเเล้ว เด็กนักเรียนมอปลายเเวะมาหาคนรักษาการรองประธานบริษัท

"คิดถึงจังเลยครับ"

เสียงที่มาก่อนจะถึงที่นั่งตรงหน้า ทำเอาคนที่นั่งอ่านเอกสารต้องยกยิ้มมุมปากอีกเเล้ว ประโยคที่ได้ยินมาเกือบปีทั้งๆที่น่าจะเบื่อไปตั้งนานเเล้ว เเต่ก็อดเขินกับคำพูดของคนเอ่ยไม่ได้สักที

"ว่างมากหรือไงครับ"

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นจากเอกสารเพื่อถามคนตัวสูง ด้วยประโยคเดิมๆเช่นกัน ก็คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรนี่นา (^.^)

"ว่างเสมอเเหล่ะครับ"

มินโฮตอบคนตัวเล็ก ก่อนจะวางของที่ถือติดมือมาด้วย ก็เเค่ดอกไม้สามสี่ก้านที่เอามาปักลงเเจกันที่มุมโต๊ะทำงาน รวมไปถึงวางกล่องขนมในถุงใสๆนั่นด้วย คนตัวสูงหย่อนก้นลงที่นั่งตรงข้ามมองหน้าพี่ชายตัวเล็กของตัวเอง

"เอาขนมมาด้วยใช่ไหม ^.^"

จงฮยอนถามในสิ่งที่ตัวเองก็รู้อยู่เเล้ว ก็ไม่รู้จะเอ่ยอะไรนี่นา เพราะโดนอีกฝ่ายจ้องเเบบนี้ก็เขินเป็นเหมือนกัน ><

"ครับ ใครจะไปลืมของที่พี่ชอบกันล่ะ"

"งั้นเดี๊ยวพี่ไปหยิบจานก่อนนะ"

"ผมหยิบเอง นั่งรอตรงนี้เเหล่ะครับ"

คนตัวสูงสั่ง ก่อนจะลุกออกไปด้านนอก เดินไปที่มุมดื่มกาเเฟของบริษัทก็เจอเเล้ว เห็นเหนื่อยมาทั้งวัน เขาก็เป็นห่วงนะ ตัวเล็กๆเเบบนี้ทำงานหนักเกินความจำเป็นจริงๆ

ร่างบางมองดูดอกไม้บนเเจกันสีขาว ดอกกุหลาบสีเเดงกลิ่นหอม เเต่พอมองเเเจกันเเล้วก็อดยิ้มคนเดียวไม่ได้ทุกที เเจกันที่คนตัวสูงซื้อให้ใส่ดอกไม้ เพราะมินโฮกลัวเขาไม่มีที่ไว้ เลยซื้อให้ใส่ดอกไม้ เนื่องจากหลังเลิกเรียนเจ้าตัวมักหยิบดอกไม้ติดมือมาตลอด

มินโฮมักทำเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่สำคัญสำหรับเขา ให้ดูสำคัญขึ้นมาได้ เเละหลายๆครั้งมันก็มักทำให้เขาใจเต้นเเรงขึ้นมาซะดื้อๆ ไม่รู้ว่าเขาปล่อยให้อีกฝ่ายมีอิทธิพลกับตัวเองตั้งเเต่เมื่อไหร่ เเต่กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ดันปล่อยใจตัวเองไปกับเด็กคนนี้เสียเเล้ว

"คิดถึงผมอยู่ใช่ไหมครับ"

เสียงสดใสของคนที่ออกไปข้างดังขึ้น ทำเอาร่างเล็กหลุดจากความคิดของตัวเองทันที ชอบทำให้เขาตกใจอยู่เรื่อยสิน่า

"ใครบอกว่าคิดถึง"

"หน้าพี่มันฟ้อง"

"ไม่ใช่สักหน่อย"

"งั้นทำไมต้องหน้าเเดงตอนผมเเซวอ่ะ"

"ใครหน้าเเดง? ไม่มี"

ผมเถียงคนตัวสูง ขณะที่คนตัวสูงกำลังเเกะกล่องขนม เพื่อเอาขนมใส่จานให้ตัวเอง ชอบเเซวให้เขินเเล้วล้ออยู่นั่นเเหล่ะ (･･;)

"พี่ครับ อ่ะ อ้ำ"

มินโฮยื่นช้อนมาตรงหน้า ในนั้นมีเนื้อเค้กนุ่มๆวางอยู่รอเพียงเขาอ้าปากรับมันเข้าไปเท่านั้นเอง เเต่คิมจงฮยอนไม่ใช่เด็กสามขวบนะ ต้องป้อนขนาดนี้ด้วยเหรอ ?

"อ่ำ"

ร่างบางอ้าปากรับขนมหวานตรงหน้า ทานไปด้วยยิ้มไปด้วยเพราะมันหวานอร่อยจริงๆนี่นา ของชอบนี่เนอะ

"หวานไหมครับ"

คนป้อนถามขณะที่ส่งช้อนต่อไปให้อีกฝ่าย เรียวปากอิ่มอ้าขึ้นรับชิ้นขนมนั้นเเล้วพยักหน้างึกงักขึ้นลงให้ เชิงว่าหวาน

"หวานกว่าผมไหม"

"…(O_O)…"

"ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลยนี่ครับ"

ร่างสูงเอ่ยยิ้มๆ เเกล้งบ้างไรบ้างให้ผ่อนคลายดีออกนะ เขาชอบเห็นท่าทางยิ้มเเย้มสดใส หรือว่าเขินมากกว่าเห็นเคร่งเครียดกับงานของอีกฝ่ายซะอีก

"อย่าเเกล้งกันสิครับ"

ร่างบางบอกคนที่นั่งตรงข้าม เอาเเต่ยิ้มอยู่นั่นเเหล่ะ คนมองก็ใจสั่น เอ๊ยใจเต้นเเรง เอ๊ยเขิน ไม่ใช่ล่ะๆ คนมองก็นึกว่าหลุดออกมาจากโรงพยาบาลไหนซะอีก - -; คุณหมอครับมารับตัวคนไข้หนีเที่ยวบ้างก็ดีนะครับ คิมจงฮยอนฝากข้อความถึงคุณหมอ ชักจะเพ้อมากไปล่ะ จูนสมองให้กลับมาแปปนึงดิ

"พี่ครับวันนี้ขอจูบได้ไหม"

ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมต้องขอ เเค่อยากเห็นใครบางคนแก้มแดงบ้างก็เท่านั้นเอง เพราะว่าพอแก้มแดงแล้ว คิมจงฮยอนน่ารักขึ้นมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง

จงฮยอนส่ายหน้าเเทนคำตอบ ก็ไม่อยากให้ทำอ่ะ ถ้าจูบเเล้วคนตัวสูงเกิดดื้อขึ้นมาอยากจะทำมากกว่านี้กันล่ะ เพราะปกติโดนบ่อย - -; มาจากครั้งเเรกที่คนตัวสูงถามผมไง จำได้ไหมว่าขออ่ะ เเต่ผมไม่ให้เเล้วไง ก็ยังโดนอยู่ดีอ่ะ - -;

"ผมไม่ได้ต้องการคำตอบนี้ครับพี่ฮยอน"

คำที่ใช้เรียกเเบบนี้ ผมหนีไม่ได้เลยใช่ไหมครับ TT ก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดช้าหรือยังไงไม่ทราบ ก็พอเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า เก้าอี้ที่คนตัวสูงถามผมเมื่อกี๊ไม่มีคนอยู่ครับ และกว่าจะนึกออกไงครับว่ามินโฮได้ก้าวมาอยู่ข้างเก้าอี้ผมแล้ว

เเค่เงยหน้าขึ้นมาก็พบใบหน้าคมที่ห่างกันไม่ถึงเซนต์แล้ว ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดพวงแก้มใสคนที่นั่ง ดวงตาสีน้ำตาลจ้องเข้าไปภายในดวงตาของร่างเล็ก เหมือนว่าโลกจะหยุดฟมุนไปอีกแล้ว เมื่อมินโฮก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มนั้นเบาๆอย่างนุ่มนวล

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ทำให้รู้ว่าคิมจงฮยอนมักจะแพ้สิ่งมีชีวิตที่ชื่อชเวมินโฮเสมอ เเพ้ให้กับรสจูบหวานๆของอีกฝ่ายที่ไม่เคยจะต่อต้านได้เลยสักครั้ง แต่ในขณะเดียวชเวมินโฮก็มักจะเดินช้ากว่าคิมจงฮยอนเสมอเช่นกัน คนตัวสูงมักจะเดินตามเกมของจงฮยอนไม่ทันเสมอแม้ในเวลาแบบนี้

ใครบอกว่าคนเริ่มก่อนคือชเวมินโฮ ในเมื่อฝ่ายที่รุกก่อนมักจะเป็นคิมจงฮยอนเสมอ ก่อนที่จะได้รับจูบหวานๆก็เริ่มจากการยั่วเล็กๆของตัวเองให้อีกฝ่ายเดินตาม จงฮยอนรู้ดีว่าอีกฝ่ายมองเขาตลอดเวลา ภาพเลียขนมที่เลอะริมฝีปากอิ่มให้เห็นเป็นเเค่ภาพจงใจที่ชวนให้อีกคนอยากทำอะไรสักอย่างกับเขานั่นเอง

ร่างเล็กดึงคอเสื้อนั่นลงต่ำอีกนิด ก่อนจะเอียงหน้าปรับองศาจูบเอง จะเเพ้ให้ชเวมินโฮในเรื่องแบบนี้ตลอดไปก็คงน่าขำตัวเองแล้วล่ะ ทำกันบ่อยแบบนี้ก็ต้องฝึกบ้างล่ะนะ

"คุณจงฮยอนค่ะ"

เสียงหวานที่คุ้นหู จงฮยอนจำได้ดีว่าเป็นเสียงเลขาตัวเอง ที่เรียกเขาพร้อมเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง

ร่างบางผละออกมาเล็กน้อยมองคนมาเยือน ตอนนี้ก็ไม่ต้องบอกนะว่าอยู่ในสภาพไหน เเค่ชเวมินโฮจับพนักวางเเขนคร่อมร่างผมอยู่ เเละหน้าผมกับเขาก็ห่างกันไม่มากเท่าไหร่นักหรอกนะ

"คุณน่าจะเคาะประตูบอกผมก็ยังดีนะครับ"

ร่างเล็กบอกเลขาาวที่ยืนอยู่ห้อง เหมือนเธอจะตกใจกับภาพล่อเเหลมเเบบนี้ แต่คนตัวสูงคงจะไม่อายนะ ไม่ขยับไปไหนเลยด้วย คือจะรอทำเรื่องเมื่อกี๊ต่อหลังจากเลขาผมออกไปว่างั้นเถอะ - -;

"ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่คิดว่าคุณจงฮยอนจะทำธุระส่วนตัวอยู่"

"แล้วมีอะไรเหรอครับเลขายุน"

"มีเอกสารที่ต้องทำเรื่องถึงท่านประธานนะค่ะ"

เลขาสาวนามว่ายุนอาตอบ ก่อนจะเดินไปวางเอกสารบนโต๊ะของจงฮยอน ส่วนชเวมินโฮนั้นเดินไปนอนเล่นที่โซฟาเเล้ว

"อย่างเร็วที่สุด ต้องการเมื่อไหร่ครับ"

"พรุ่งนี้ค่ะ"

"งั้นผมจะขอเข้าพบเลยแล้วกัน"

"ค่ะ"

"มินโฮ พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ"

"……"

"มินโฮได้ยินไหม"

"คร้าบ พี่จงฮยอน"

ฟังเเค่เสียงก็รู้แล้วว่าไม่พอใจ แต่งานนี้มันสำคัญจริงๆ ไว้ค่อยกลับมาง้อก็ได้มั้ง ผมคิดก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้นุ่มๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้คนที่นอนบนโซฟาสีเข้มถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความน้อยใจ เขาแค่อยากมีเวลาดีๆเหมือนคนอื่นบ้างก็เท่านั้นเอง

ยิ่งช่วงนี้เหมือนพี่จงฮยอนจะเหนื่อยมาก ตอนเย็นกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำเข้านอนทันที ไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าช่วงนี้ผมอดทำเรื่องแบบเกือบเดือนแล้ว คิดถึงตัวนุ่มๆเสียงหวานที่เรียกชื่อตัวเองชะมัด ส่วนข้าวเย็นก็ไม่ต้องถามหา ไม่ทานจนน้ำหนักลงไปเกือบสองกิโลแล้วมั้งนะ ตัวก็เล็กอยู่แล้วยิ่งเล็กลงกว่าเดิมเสียอีก

ตอนเช้าที่เคยไปส่งผมที่โรงเรียน กลับกลายเป็นว่าออกไปทำงานก่อนผมไปโรงเรียนด้วยซ้ำ ถึงตอนตื่นนอนจะได้รับจูบจากริมฝีปากอิ่มเล็กๆนั้นก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่เลยนะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้อะไรๆกลับมาเหมือนเดิม T^T

...

...

เข็มวินาทีเดินไป ทำให้คนตัวสูงที่รอคนตัวเล็กเริ่มนั่งๆนอนๆกับโซฟาสีน้ำตาลนั่น ทั้งๆเบื่อจะตายอยู่แล้ว ทั้งๆที่น่าจะกลับได้บ้านได้แล้ว แต่ก็คงรอและถอนหายซ้ำแล้วซ้ำเล่า การบ้านที่นั่งทำก็เสร็จไปตั้งเเต่สองชั่วโมงที่ผ่านมา ให้อ่านหนังสือก็อ่านมันจนเบื่อแล้ว คิมจงฮยอนกะจะให้เขารอไปถึงเมื่อไหร่

ประตูห้องที่เปิดออกพร้อมร่างเล็กที่เดินเข้ามาในห้อง งานเสร็จจนได้ ความพยายามมันที่ทำมาทั้งหมดก็เพื่อเด็กจอมยุ่งนั่นแหล่ะ ได้ยินมาว่าโรงเรียนจะหยุดให้หนึ่งอาทิตย์นี่เนอะ ผมก็เลยรีบเคลียร์งานให้เสร็จ จะได้มีเวลาพาคนตัวสูงนั้นไปเที่ยวบ้างเท่านั้นเอง

ว่าเเต่ยืนยิ้มคนเดียวตั้งนาน คนตัวสูงนั้นหายไปไหนหว่า กลับบ้านไปหรือยังเนี่ย ร่างบางคิดพร้อมปิดประตูห้องให้เรียบร้อย มองไปที่โซฟาตัวยาวของมุมห้อง ก็ก่อนออกไปเห็นนอนอยู่ตรงนั้นนี่เนอะ เมื่อเห็นเป้าหมายตามที่คาด สองขาเล็กนั้นก็ทำงานทันที เดินตรงไปหาคนรอที่โซฟาตัวกว้าง มุมพักผ่อนบวกมุมรับแขกที่เข้ามาพบคนตัวเล็ก

"หลับก่อนผมได้ไงครับโฮ"

เรียวปากอิ่มขยับเอ่ยเสียงนุ่มเบาๆ พร้อมยกยิ้มมุมปากเล็กให้กับคนนอน ใบหน้าคมคายของคนที่อายุน้อยกว่าแค่มองก็ใจเต้นแรงแล้ว เรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดกับผิวขาวๆที่เข้ากัน คิ้วดกเข้มบนเปลือกตาที่ปิดสนิท แต่เมื่อยามเปลือกตาขยับเผยให้เห็นถึงนัยน์สีน้ำตาลคู่งามแค่ได้มองก็หลงใหลกับเสน่ห์นั้นไปเสียแล้ว มองต่ำลงที่เป็นจมูกโด่งเชิดรั้นน่าหมั่นเขี้ยวกับริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ แค่เห็นก็อดนึกถึงจูบเมื่อตอนเย็นไม่ได้ เขาจำได้ดีเลยล่ะว่าสัมผัสอีกฝ่ายนั้นหวานขนาดไหน

"เด็กดื้อ"

จงฮยอนเอ่ยกับคนตัวสูงที่นอนหลับ ก่อนจะลุกไปจัดการกองเอกสารบนโต๊ะให้เรเข้าที่เข้าทาง ก็งานมันเยอะนี่เนอะ จัดการเคลียร์เรื่องต่างๆไว้ก่อนล่วงหน้าก็เป็นแบบนี้แหล่ะ แต่งานมันเยอะจริงนะๆ ถ้าวันไหนที่ผมลาแล้วมีงานคือวันซวยล่ะ คิดออกใช่ป่ะ ถ้าเกิดกำลังเที่ยวสนุกๆแล้วต้องรีบบึ่งรถกลับมาก่อนอ่ะ น่าเสียดายเวลา แต่คงเป็นไรหรอก ก็ผมได้คุยเรื่องลาหยุดกับท่านประธานหรือคุณท่านไว้แล้วนี่เนอะ คงจะไม่มีอะไรเป็นอุปสรรคหรอก ^-^

คนตัวเล็กเดินกลับมาพร้อมเขย่าตัวคนนอนหลับให้ตื่น เพราะตอนนี้เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้วด้วย ขืนหลับแบบจะให้กลับบ้านยังไงกันล่ะเนี่ย รีบตื่นเหอะนะ ร่างบางภาวนาในใจ ส่วนมือก็เขย่าร่างที่นอนนั้นอยู่ต่อไป

"อื้อ อะไรครับพี่จงฮยอน"

คนตัวสูงถามงัวเงียทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา แถมยังพยายามดึงร่างคนปลุกให้ลงไปนอนกันอีกต่างหาก และด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กๆนั้นเลยล้มลงไปอยู่ในอ้อมกอดคนหลับ โดยที่ตัวเองกลายเป็นคนร่อมร่างสูงนั่นไว้เสียเอง แววตาของคนนอนลืมขึ้นจ้องเข้าไปในดวงตากลมตานั้นอย่างเจ้าเล่ห์

"ชอบแกล้งกันอยู่เรื่อย"

คนตัวเล็กบ่นก่อนจะใช้มือค้ำยันร่างอีกฝ่ายพยุงตัวเองขึ้น แต่จู่ๆคนที่นอนใต้ร่างก็พลิกตัวให้คนที่อยู่ด้านบนลงนอนด้านล่าง ให้ตัวเองเป็นฝ่ายคร่อมร่างเล็กๆนั้นแทน ดวงตาคนโดนพลิกร่างเบิกขึ้นอย่างตกใจ

TBC