Sf special ( List I )

{ SF SHINee } [ MINHO&JONGHYUN ]  

List I

HOHYUN

NC 18+


BY VACASKA

วอดก้าสีใสในแก้วทรงสูง ที่ร่างบางยกขึ้นมาชนกับร่างสูงข้างกายโดยไม่รู้ว่ากี่รอบแล้ว รสแรงบาดคอแต่ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับคนคอแข็งอย่างชเวมินโฮ ที่นั่งดื่มกับคนตัวเล็ก คิมจงฮยอนคนคออ่อน

มินโฮหันมามองคนข้างกายที่ท้าดื่มของแรงๆกับเขา ตอนนี้แค่นั่งยังทรงตัวแทบไม่อยู่ ปากอิ่มเล็กสีชมพูอ่อนเผยอออพ่นลมหายใจเจือกลิ่นแอลกฮอลล์เจือจาง ตากลมโตฉ่ำเยิ้มดูยั่วยวนอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่ผ่านผู้หญิงมามากมาย แต่ทำไมแค่เห็นคนตรงหน้านี้กลับทำเอาลมหายใจผมสะดุดแบบนี้นะ

เพื่อนสนิทที่ไม่เจอกันนาน เหตุเพราะได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประต่าง พอกลับมาเจ้าตัวดันชวนเข้ามาดื่มกันที่คอนโด ที่เดิมๆที่เขามาค้างบ่อยๆตอนที่ยังอยู่ที่นี่ เนื่องจากต้องแบกอีกคนกลับมาจากงานนัดบอร์ดบอร์ดแทบทุกครั้ง และหลายครั้งในขณะเดียวกันที่เขาเผลอใจอ่อน นอนกอดคนอีกคนบนเตียงกัน

“มินโฮยา อึก ง่วงจังเลย”  เสียงคนเมาที่แทบไม่หลงเหลือสติดังขึ้นเบาๆ พวงแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่อจากฤทธิ์น้ำเมา นี่แค่สองเต็มๆเองนะ ลืมบอกว่าดื่มเพียวๆและผมก็รินให้เจ้าตัวครั้งละนิดละหน่อยเอง

“ผมพาไปนอนนะ”

“อื่อ”เสียงจงฮยอนที่ออกมาจากริมฝีปากอิ่ม ทำเอาอีกคนที่มองแทบห้ามใจแทบไม่อยู่ เขาไม่คิดเลยว่าพอกลับมาเพื่อนเขาจะน่ารักขึ้นแบบนี้ น่ารักกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก นี่เขาเป็นเพื่อนที่นิสัยไม่ดีตั้งแต่เมื่อไหร่

มินโฮอุ้มร่างเล็กขึ้นจากโซฟาขึ้นมาระหว่างอก สองขายาวก้าวออกจากชุดสีเข้มในห้องรับแขก อยากรู้ว่าไม่เจอกันนานเนี่ยเจ้าตัวยุ่งได้ทานอะไรบ้างหรือเปล่าตัวเบาอย่างปุยนุ่นเลย

“นี่มินโฮ นายสูงขี้นหรือเปล่า”  เสียงเล็กๆที่ดังขึ้นระหว่างทาง แต่คนอุ้มรู้สึกว่ามันชักจะไม่เหมือนคนเมาสักเท่าไหร่เลยนะ  ถ้าไม่รวมตาที่ปรือแทบปิดของอีกคนจึงไม่รู้ว่าเมาแน่หรือเปล่า จะบอกว่าจงฮยอนแกล้งเมาผมก็ว่าเนียนมากเลยล่ะ

“แน่อยู่แล้ว แต่นายเนี่ยสิเตี้ยลงหรือเปล่า” ร่างสูงตอบคนในอ้อมกอด ที่กำลังดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาเหมือนไม่สบายตัวสักเท่าไหร่

“ร้อนจังเลย”  จู่ๆคนในอ้อมกอดก็เอ่ยอีกเรื่อง ทำให้ร่างสูงต้องก้มลงมองตามเสียงด้วยความสงสัย มือเล็กที่กำลังแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกช้าๆ เผยผิวขาวเนียนใต้ร่มผ้าทำเอาคนอุ้มแทบเดินไม่เป็นทาง

ร่างสูงก้าวจากชุดโซฟาไม่นานก็ถึงห้องนอนกว้างๆของร่างเล็ก ห้องที่ดูแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย เขาจัดการวางคนตัวเล็กลงเตียงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงอกให้อีกฝ่าย ที่หลับไปแล้วเรียบร้อย

“มินโฮ”  เสียงหวานๆจากเตียงนอน เรียกร่างที่กำลังเดินออกจากห้องให้หันกลับมามองร่างเล็กที่ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง แต่เสื้อเชิ้ตผืนบางกลับปลดกระดุมจนหมดเหมือนตั้งใจยั่ว ให้อีกฝ่ายตบะแตกเล่น แต่มันจะดีมากกว่านี้ถ้าเจ้ายุ่งไม่ได้ส่งสายตาคล้ายสื่อความหมายอะไรบางอย่าง

“จงฮยอน นาย”  มินโฮเรียกอีกฝ่าย เพราะตอนนี้ทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอซ้ำๆกับภาพตรงหน้าเท่านั้นเอง

“อะไร”  ร่างบางทำหน้าสงสัย เอียงคอมองคนถามอย่างใสซื่อ

“.....”  แกล้งกันใช่ไหมจงฮยอน ไม่ต้องมาทำหน้าตาไร้เดียงสาแบบนั้นเลย

“มานี่หน่อย”  คนตัวเล็กที่นั่งบนเตียงเหมือนลูกหมา ยกมือขึ้นกวักเรียกคนที่ยืนหน้าประตูห้องนอน

มินโฮเดินเข้าไปหาเพื่อนที่นั่งบนเตียงเพราะคิดว่าอาจจะมีอะไรให้ช่วย มือเล็กยื่นออกมาให้อีกคนจับและยังส่งสายตาขอร้องให้อีกฝ่ายขึ้นมาด้วยกันบนเตียง จงฮยอนอาจจะอยากให้เขานอนกอดเหมือนทุกทีก็ได้นะ

ผมนั่งลงบนเตียงกับอีกฝ่าย มองใบหน้าที่ผมไม่เคยคิดว่าจะน่ารักขนาดนี้ ขาเล็กที่ยืดขึ้นตามร่างกายที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แล้วทำไมเขาไม่ยักจะรู้ตัวหรือว่ามองใบหน้านี้นานเกินไป

มินโฮทำหน้างงกับสิ่งที่คนตรงหน้ากำลัง แต่แค่คิดยังไม่ค่อยเข้าใจดีนัก ใบหน้านั้นก็เอียงเล็กน้อยพร้อมเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ประกบปากริมฝีปากทันที

มือเล็กเคลื่อนไปโอบรอบคออีกฝ่าย ในขณะที่ร่างสูงเบิกตากว้างอย่างตกใจ มือหนาที่ยกค้างกลางอากาศที่จะผลักอีกฝ่ายออกกลับเลื่อนไปจับเอวเล็กไว้แทน ริมฝีปากอิ่มที่น่าจะเป็นฝ่ายรุกในตอนที่กำลังจะสอดลิ้นเข้าไป แต่กลับโดนอีกฝ่ายสอดเข้าไปแทน

ตาที่เบิกกว้างปิดลง พร้อมกับฝ่ามือหนาที่จับเอวคอดนั้นค่อยๆเลื่อนขึ้นไปสัมผัสผิวกายใต้เสื้อเชิ้ตผืนบาง แผ่นหลังเนียนที่ถูกอีกฝ่ายลูบเบาๆแต่มันให้ความรู้สึกดีอย่างที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

เรียวลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดแลกจูบกันไปมา ใบหน้าที่ค่อยๆเอียงสลับกันเพื่อปรับองศาให้จูบนั้นลึกล้ำขึ้นไปอีก นี่ผมกำลังทำอะไรมินโฮเอาแต่ถามตัวเองในความคิดที่เกิดขึ้นชั่ววูบ แต่ก็แค่นั้นเพราะความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันได้หายไปแล้ว หายไปพร้อมๆกับเรียวปากอิ่มที่บดเบียดตอบกลับมาอย่างเร่าร้อนตรงนี้

ริมฝีปากบางละออกมาไล่เลียผิวเนื้อขาวละเอียดของร่างเล็ก ตวัดชิมสลับการทำรอยรักสีกุหลาบไปเรื่อยจนทั่วซอกคอขาว แผ่นอกบางที่เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกโยนไปไหนแล้วไม่รู้ มินโฮเลื่อนหน้าลงต่ำไปที่ยอดอกสีหวานตรงหน้า  ดูดดึงซ้ำๆจนตั้งชัน ส่วนอีกข้างก็ใช้มือเข้าช่วยให้ร่างเล็กครางออกมา

“อ่ะ โฮมันเจ็บนะ”  เสียงหวานแผ่วๆของร่างบาง ที่ยืดตัวแนบชิดกับเขาที่กลางเตียง บอกให้อีกคนที่กำลังงับยอดอกจนขึ้นสีเงยมองคนยั่วที่อยู่เหนือร่างเขา ร่างบอบบางขาวเนียนแนบชิดร่างสูงกำลังเงยหน้าขึ้นหอบหายใจ ผมสีบลอนด์สวยสะบัดไปมาเบาๆ เมื่อเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามใบหน้า ไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าสวย

ร่างบางก้มมองคนที่หยุดการกระทำ เมื่อเขาเอ่ยปากบอก มือหนารั้งคอคนตัวเล็กลงมาให้บดเบียดริมฝีปากกันอีกครั้ง แลกเรียวลิ้นกันไปมาจนน้ำใสไหลออกมาตรงมุมปาก มือหนาเลื่อนเลื่อนจากผิวหลังเนียนลงมาผ่านเอวบาง สะโพกอ่อน ก่อนที่จะปล่อยคออีกคนเพื่อหันมาจัดการกับเสื้อผ้าอีกฝ่าย

เข็ดขัดเส้นเล็กโดนปลดหัวออก มือหนารูดรั้งซิปที่ต่ำลงจนสุดทาง มือเล็กอีกคนก็อยู่ไม่สุขไล่ปลดกระดุมเสื้ออีกฝ่ายทีละเม็ด ทีละเม็ด มินโฮไม่รอให้เวลาเดินไปอย่างไร้ค่า มือหนาเอื้อมไปรั้งกางเกงของอีกฝ่ายให้กองลงที่หัวเข่า เพราะอีกฝ่ายชันตัวแลกจูบกับเขาอยู่ เลยไม่สามารถถอดออกได้ในคราวเดียว

“ที่รัก ขยับตัวตัวหน่อยสิครับ”  เสียงทุ้มน่าฟังดังออกมาจากริมฝีปากบางที่ถอนจูบออกมาให้อีกฝ่ายหายใจ มินโฮก้มหนาลงพร้อมยกตัวอีกฝ่ายขึ้นมานั่งตัวเอง มือเล็กที่ว่างงานก็หันมาจัดการถอนส่วนล่างของตัวเอง จนพ้นเรียวขาเล็ก  ผ้าเนื้อดีกับผ้าชิ้นน้อยที่รั้งออกมาพร้อมกางเกงโดนมินโฮจับโยนลงไปกองที่พื้นพรมปลายเตียงพร้อมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

“มินโฮยา ไม่ถอดกางเกงเหรอ”  ร่างบางถามอีกฝ่าย เพราะบนร่างกายตัวเองไม่เหลือแค่ผ้าสักชิ้นเดียวเท่านั้นเอง

“ถอดให้หน่อยสิครับ”  มินโฮกระซิบเสียงพร่าข้างหูนิ่ม พร้อมกัดใบหูส่วนบนนั้นเบาๆ ให้อีกคนเสียวเล่น ก่อนจะอุ้มร่างอีกคนลงมายืนที่พื้นด้วยกัน

เมื่อเท้าเล็กลงไปยื่นที่พื้นพรม จงฮยอนก็ทำหน้าที่ตัวเองทันที ก้มตัวลงต่ำไปถอดกางเกงให้อีกฝ่ายจนเอวบางโกงตัวขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“อื้อ อย่าซนสิ”  ร่างบางบอกคนที่กำลงเลื่อนมือลงต่ำ ตอนแรกก็ยืนอยู่ดีๆหรอกนะ แต่ตอนนี้ชักจะอยู่ไม่ดีแล้วล่ะ มือหนาเลื่อนไปลูบหลังเนียนจนถึงสะโพก และมีแนวโน้มว่าจะเป็นเนื้อนูนสองข้างด้านหลังเขาด้วยสิ

“หึ”  เสียงในลำคอดังขึ้นเบาๆ แม้ตอนนี้จะย้ายลงมายืนบนพื้นพรมแล้ว เพื่อให้อีกคนถอดส่วนล่างออก แต่มันก็ห้ามใจไม่ไหว เมื่อจงฮยอนนั้นโก่งตัวจนเนื้อนูนนั้นเด่นชัดแม้ห่างเพียงแค่เอื้อม แต่ก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถเขาหรอกนะ

“เสร็จแล้ว”  เสียงหวานเอ่ยอย่างสดใส เมื่อจัดการร่นให้กางเกงไปกองที่ปลายเท้าอีกฝ่าย แค่สะบัดเบาๆมันก็พร้อมหลุดออกแล้ว แต่มันจะดีกว่านี้ ถ้าส่วนนั้นของอีกคนไม่โชว์เด่นให้เค้าตกใจเล่นแบบนี้ มันเริ่มตึงตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ - -;

“หน้าแดงอะไรครับ ยั่วเองไม่ใช่เหรอไง”  ร่างสูงถามยิ้มๆ ก็นะเห็นแบบนี้แต่เจ้าตัวยุ่งไม่เคยเห็นของใครหรอกครับนอกจากของตัวเอง อ่อยกเว้นผู้หญิง เห็นตัวเล็กแบบนี้ก็เคยเป็นเสือผู้หญิงมาก่อนนะ

“เปล่าสักหน่อย ไม่ทำแล้วดีกว่า”  ร่างบางตอบไปหน้าแดงไป ก่อนจะหมุนตัวหนีไปทางเตียง แต่มืออีกคนกลับเร็วกว่า คว้าแขนเล็กเพื่อกระชากร่างนั้นกลับมา และมันก็ชนกับอกแกร่งพอดีซะด้วยสิ

จะบ้าหรือไง ถึงขนาดนี้แล้วจะหยุดเนี่ย จงฮยอนนายต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำเดี๊ยวนี้เลยนะ มันต้องไปต่อสิ แล้วทำไมผมถึงได้ต้องการทำอะไรแบบนี้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ ร่างสูงแย้งความคิดตัวเอง

“ง่ายไปมั้ย”  เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ใช้น้ำเสียงเจ้าเล่ห์กับอีกฝ่าย ที่กำลังจะหนีให้พ้นจากกิจกรรมที่ทำค้างในตอนนี้ อารมณ์นี้มันหยุดไม่อยู่แล้วจริงๆ

ร่างบางที่ยกยิ้มมุมปากที่แกล้งคนด้านหลังได้สำเร็จนี้ เริ่มเองนิดหน่อยมินโฮก็คุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ไปอยู่เมืองนอกมาตั้งนาน ไม่รู้จักความคุมอารมณ์แบบนี้บ้างเลย กลับมาก็เชี่ยวเรื่องแบบนี้อย่างเดียวหรือเปล่าเนี่ย

“ขึ้นเตียงเถอะ”สิ้นคำพูดจากเรียวปากอิ่มแดง ร่างสูงจัดการอุ้มอีกคนขึ้นเตียงทันที วางหัวเล็กลงบนหมอนนุ่มอีกครั้ง โดยที่ผมคร่อมร่างเล็กเอาไว้ ไล่ชิมเนื้อขาวเนียนที่ขึ้นสีเรื่อนั้นอีกครั้ง ไปเรื่อยๆผ่านอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงตามการหายใจ ต่ำลงไปถึงหน้าท้องราบเรียบ วนจูบให้อีกฝ่ายแขม่วท้องรับอย่างไม่ได้ตั้งใจ

มือเล็กกำผ้าปูที่นอนคล้ายระบายอารมณ์  และค่อยๆเพิ่มแรงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายลดกายลงต่ำ ถึงส่วนอ่อนไหวที่กำลังจะตั้งชันของเขา ทั้งๆที่ผ่านอะไรมาเยอะ แต่พอเป็นคนคนกลับตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอก

“อ่ะๆๆ เร็วอีก”  จงฮยอนครางเสียงหวานนุ่ม จนคนฟังที่กำลังใช้มือรูดรั้งแก่นกายต้องก้มลงใช้เรียวลิ้นเข้าช่วยให้เสียวหนักกว่าเดิม ทำไมถึงกล้าทำ มันคำถามที่มินโฮเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ครั้งแรกที่มีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน

“อ่ะ อ๊าาาาา”  ร่างเล็กเปร่งเสียงออกมาพร้อมจับกลุ่มผมนุ่ม เอนกายเข้าใกล้ริมฝีปากอีกคน น้ำขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาจนเต็มปากอีกฝ่ายที่ไม่ทันถอดปากออกมา มินโฮเงยหน้าขึ้นมามองร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจเหนื่อยอ่อน ตาใสๆสะท้อนภาพของเขาชัดเจน

ริมฝีปากที่เลอะไปด้วยน้ำนมของคนตัวเล็ก ไหลย้อยออกมาตามมุมปากอีกฝ่าย เขายังไม่ทันคิดอะไรอีกฝ่ายก็ปล่อยออกมาจนเต็มปากเขาแล้ว รู้ตัวอีกทีก็กลืนลงไปอย่างไม่รนรัง

เกียจอีกต่างหาก

มือเรียวปาดน้ำนมขาวที่เรียวปากออก ยื่นไปที่ริมฝีปากอีกฝ่าย ปากอิ่มที่กำลังพ่นลมหายใจ แต่อีกฝ่ายกลับยื่นนิ้วลงไปในปากอิ่มโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวทันที แต่ต่อจากนั้นร่างเล็กก็เล่นกับนิ้วเขาไปมา ดูดสลับเลียไปมาเหมือนลูกอมรสหวาน แต่ผิดไปหน่อยที่มันได้รสชาติหวานแปลกๆ

ร่างสูงเอานิ้วออก แล้วก้มลงจูบอีกฝ่าย มือที่ว่างก็ลูบคลึงสะโพกกลมกลึง จนอีกฝ่ายร้องครางในระบายอารมณ์ มืออีกข้างก็เลื่อนไปแถวทางปากอ่อนนุ่ม กลีบเนื้อสีแดงจัดโดนเลียซ้ำๆให้ผ่อนคลาย

“อ่ะ อื้อ”ร่างเล็กบอกอีกฝ่ายเสียงหอบ ขณะที่อีกฝ่ายยังคงเตรียมพร้อมทางนั้นให้ผ่อนคลายที่สุด เมื่อปากทางนั้นดูอ่อนลงจึงส่งนิ้วมือที่ยาวที่สุดเข้าไปก่อน อันที่จริงก็ไม่ต้องทำแบบนี้มากก็ได้เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายก็เตรีมช่องทางไว้แล้วเหมือนกัน แต่มันยังไม่ขยายพอที่เขาจะใส่เข้าไปได้เท่านั้นเอง

มินโฮเพิ่มจำนวนขึ้นไปจนถึงสามนิ้ว ขยับซ้ำให้อีกฝ่ายรู้สึกดี จนอีกฝ่ายเริ่มร้องออกมาเขาจึงเร่งจังหวะให้อีกคนมากขึ้น จังหวะเข้าออกที่ที่ทำเอาคนตัวเล็กแทบหยุดหายใจ ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายถอดถอนนิ้วเรียวจนหมดในทีเดียว

“อ๊าาาาา”  เสียงร้องดังลั่นห้องที่ทำเอาคนร้องต้องอายแทบลุกจากเตียง

ร่างสูงรั้งร่างนั้นไว้ ก่อนจะจัดท่าให้คนตัวเล็กชันเข่า เพียงครู่เดียวที่มือหนาจับมือเล็กมาสัมผัสส่วนแข็งแรงของตน ชักรูโลงเบาๆจนแข็งตึงเต็มมือ มินโฮวางมือเล็กนั่นลง ก่อนจะเอาขาอีกฝ่ายขึ้นมาเกี่ยวกับตัวเอง จับท่อนเนื้อตั้งชันจ่อที่ปากทางอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย

จงฮยอนพยุงร่างตัวเองขึ้นมากอดอีกฝ่ายไว้แน่น ขณะที่มินโฮดันส่วนนั้นเข้ามา น้ำตาเม็ดใสไหลออกมาด้วยความเจ็บ แต่ที่ดังออกริมฝีปากกลับทรยศ ปากอิ่มเปร่งเสียงครางเครือหวาบวาบแทน

“อ่ะ อื้อ”  เสียงครางที่ดังใกล้หู ทำเอาอีกคนถอนใจแรงๆเพราะทำเอาเขาใจเต้นเร็วอีกแล้ว ส่วนล่างก็พยายามดันท่อนเนื้อเข้าไปจนสุด ลูบหลังบางนั้นเบาๆให้อีกคนผ่อนคลาย ตอนนี้ช่องทางนุ่มมันตอดรัดเขาแน่นเหลือเกิน อยากขยับใจจะขาดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายยังคงปล่อยน้ำตาให้ไหลลงแผ่นหลังเขาอยู่เรื่อยๆแบบนี้

“ไม่ร้องนะ”  เสียงทุ้มน่าฟังดังขึ้นด้านหลัง มือเล็กกอดคออีกฝ่ายไว้แน่น มันเจ็บไปหมด แน่นมากไปแล้ว ของของมินโฮมันขยายเต็มที่จนคับช่องทางเขาจริงๆ

“ขยับได้ไหม มันเจ็บ”  ร่างบางเอ่ยให้อีกฝ่ายได้ยิน ตอนนี้มันอึดอัดจนเจ็บจริงๆ

“อ้าขาออกกว้างๆนะ มันจะได้ไม่เจ็บ”มินโฮบอกคนตัวเล็ก ครั้งแรกมันก็น่าจะเจ็บมากอยู่แล้ว แถมของเขามันก็ไม่ได้ใหญ่มากของคนคนนี้สักเท่าไหร่หรอกนะ จะคับขนาดนี้ก็ไม่แปลก

ร่างหนาขยับเข้าออกให้เบาที่สุด  แต่มันก็ไม่ได้ทำให้อีกคนหยุดร้องไห้เลย มินโฮก้มลงมองส่วนล่างที่กำลังขยับเข้าออก น้ำสีแดงสดไหลออกมาจากช่องทางนุ่ม ทำให้อีกคนไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายจะเจ็บจนน้ำตาไหล ถึงปกติจะร้องไห้ง่ายอยู่แล้วก็เถอะ

“จงฮยอนไหวไหม”  เสียงทุ้มที่ดังข้างหูร่างเล็ก จงฮยอนปิดตาแน่นแต่ก็ยังหยุดน้ำใสๆไม่ได้ มันทั้งแสบทั้งเจ็บ เขาเลือดออกหรือเปล่านะ ผมคิดก่อนจะลืมตาขึ้น ก้มหน้าลงมองเลือดสีแดงสดไหลออกมาตามช่องทางผมจริงๆ มิน่าล่ะถึงได้ถามแบบนั้น

“อื้อ”  จงฮยอนตอบอีกฝ่ายพร้อมพยักหน้ารัวๆให้

มินโฮรั้งหน้าผมไว้และประกบริมฝีปากอีกครั้ง กลีบปากอิ่มโดนดูดดึงซ้ำๆ ในขณะเดียวกันส่วนล่างที่เชื่อมต่อกันก็เริ่มขยับเร็วขึ้น รู้สึกว่าร่างกายผมสั่นไปหมด แต่อีกฝ่ายก็ยังพยายามจูบผมอยู่นั่นแหล่ะ และผมก็ต้องครางในลำคอด้วยความทรมาณไงล่ะ แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ

ส่วนล่างที่เริ่มขยับแรงขึ้น ร่างกายที่แนบชิดแบบนี้ ทำให้หน้าท้องแร่กงรูดรั้งส่วนแข็งแรงผมไปด้วย และเหมือนอีกคนเหมือนจะแกล้งผมไม่หนำใจ ทาบทับเรียวปากแบบไม่ปล่อยเลยอีกต่างหาก

มินโฮพาร่างผมนอนราบลงกับเตียง ทาบทับเรียวปากไว้แน่นคล้ายบอกว่าจะไม่ยอมปล่อยแน่ๆ ผมยกมือขึ้นไปผลักอกแกร่งนั้นแรงๆ แต่มันก็ไม่ได้ผลอยู่ดี และดูเหมือนว่าแรงผมจะไม่สะเทือนอีกฝ่ายเลยสักนิด เล่นจูบไม่ปล่อยอย่างนี้ พรุ่งนี้ปากเขาต้องบวมเจ๋อแน่ๆเลย 

เมื่อแกล้งจนพอใจก็ถอดริมฝีปากออกมาแถมโยกขยับร่างกายแรงขึ้นด้วย  จงใจแกล้งให้อีกฝ่ายทรมาณเล่นนิดหน่อยเองนะ

“อ๊า มันลึก ลึกไปแล้ว อ่ะๆๆ”  ร่างบางร้องออกมาเมื่ออีกฝ่ายควบใส่เขาไม่หยุด แถมยังดันให้เข้าไปลึกขึ้นอีกต่างหาก ทั้งเจ็บ ทั้งเสียวปนกันไปหมด

รอยยิ้มบางที่แต้มบนใบหน้าคม คล้ายบอกว่ารู้สึกดีไม่ต่างจากคนน่ารักสักเท่าไหร่ เอวหน้าโยกขยับเข้าไปลึกขึ้น แรงขึ้นไม่ยอมหยุด ก่อนจะก้มมองคนใต้ร่างที่ส่งเสียงออกมาได้ไม่ขาดปากเหมือนต้องการบอกว่ารู้สึกดีมากจริงๆ

“จะไมไหวแล้วโฮ”  ร่างบางเอ่ยบอกอีกคนที่ไม่ท่าทีว่าจะหยุดเลย แต่ขอให้เขาก่อนได้ไหม มันจะไม่ไหวแล้ว

“จะไปก่อนผมได้ไง”  มินโฮเอ่ยค้านทันที มือหนาเอื้อมมากดที่ส่วนปลายแข็งแรงของคนใต้ร่าง น้ำใสๆที่ปริ่มส่วนปลายมีแต่จะทะลักออกมา

“ปะ ปล่อยนะ อ่ะๆ”  คนตัวเล็กได้แต่ร้องขอ ร่างกายที่กระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุดทำเอาเขาแทบจะไม่อยู่แล้ว ยังมาแกล้งเขาอีก อยากจะปล่อยอยู่แล้ว

“พร้อมกันนะ”  มินโฮก้มบอกคนใต้ร่าง เสียงหอบหายใจที่ดังขึ้น ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ไหวจริงๆอีกนิด ทนอีกนิด เขาใกล้จะปล่อยแล้ว

ร่างบางส่ายหน้าไปมา เพราะไม่ไหวจริงๆส่วนนั้นมันเข้าลึกเกินไป แถมยังกดส่วนปลายเขาไว้อีก มือเล็กเอื้อมไปส่วนล่าง พยายามแกะมืออีกฝ่ายออก

ใบหน้าคมเข้มเลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่แก้มใสอย่างจงใจ มินโฮเบี่ยงหน้าทาบปากลงแนวขวาง ทำเอาจงฮยอนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ได้แต่ส่งเสียงในลำคออีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายควบใส่แบบไม่ยั้ง

น้ำตาเม็ดใสหยดลงหมอนไม่หยุด จนกระทั้งอีกคนกดส่วนล่างเข้ามาในกายเขาลึกที่สุด ส่วนแข็งแรงกระตุกในตัวร่างบางพร้อมปลดปล่อยสิ่งนั้นออกมาอย่างแรง มือหนาปล่อยนิ้วออกจากส่วนนั้นทันที น้ำหวานสีขุ่นพุ่งขึ้นอย่างแรงจนเปื้อนเต็มหน้าท้องลามไปถึงอกแกร่ง

เสียงที่ไม่หลุดออกมาเพราะอีกฝ่ายปล่อยส่วนนั้นแล้วก้มลงจูบปากเขาในทันที แถมยังจับใบหน้าเขาไว้แน่นอีกต่างหาก บดจูบอย่างเร่าร้อนลงอย่างไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้ปากเขาจะบวมขนาดไหน

ร่างสูงถอนริมฝีปากออกมานอนกอดร่างเล็กๆนั้นไว้ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังขึ้นข้างหูของกันและกัน ก่อนที่มือหนาจะพลิกร่างคนหมดแรงให้หันมาทางตัวเอง มือแกร่งกอดอีกคนไว้หลวมๆ

ร่างเล็กยกมือขึ้นมาสัมผัสอกแกร่งไปมา เขาหลงรักคนคนนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ คิดเท่านั้นมือหนาก็เลื่อนจากเอวเขาลงต่ำ เหมือนอยากจะทำกิจกรรมอีกครั้ง

“มินโฮ พอได้แล้ว”เสียงน่ารักๆเอ่ยปรามอีกคน มือซนกำลังลูบเนื้อนูนของเขาไปมา เหนื่อยมากจนตาจะปิดลงแล้วเหนื่อย หลับเลยล่ะกัน ความคิดสุดท้ายดับลงพร้อมเปลือกตานวลที่ปรือปิดลงอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจสม่ำเสมอเป่ารดอกแกร่ง ทำให้มินโฮรู้ว่า คนตัวเล็กหลับลงไปแล้ว กำลังจะขอต่อรอบสอง จงฮยอนก็หมดแรงซะแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่แล้วกัน

“ฝันดีนะจงฮยอน ลูกหมาตัวน้อยของผม”

เสียงทุ้มๆน่าฟัง กระซิบบอกอีกคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปคว้าเอาผ้าที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาห่ม ก้มหน้าลงจูบเบาๆบนหน้าผากมนแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตามคนตัวเล็กไป