{ SF SHINee } [ MINHO&JONGHYUN ]
HOHYUN
Pg : 18+
BY VACASKA
อีกนิดเดียวก็จะได้เวลาที่พี่ชายมาเเล้ว ต้องรีบเเต่งตัวเเล้วล่ะ วันนี้จะให้สอนอะไรดีล่ะ เขาก็จำได้เกือบหมดเเล้วด้วยสิ เดี๊ยวพี่ชายก็จะมาเเล้วรีบลงไปรับก่อนดีกว่านะ
ร่างสูงในเสื้อเเขนสั้นกับกางเกงขาสั้นเพียงเข่า เดินลงตามบันไดบ้านอย่างรีบๆ เพื่อจะออกไปรับคนที่กำลังจะกลับมา
รถบีเอ็มสีดำจอดเทียบหน้าบรรได ที่ใช้ก้าวขึ้นบ้านหลังใหญ่ของตระกูลชเว ร่างโปร่งบางเดินลงจากรถ ในมือถือเสื้อสูทกับเเฟ้มงานหอบกลับมาทำที่บ้าน ตอนนี้เขาทำหน้าที่รักษาการเเทนลูกชายคนเล็กของตระกูลชเวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
ผมเดินไปเเย่งของในมือร่างโปร่งเพื่อเอาไปถือ เเม้คนอายุมากกว่าจะพยายามยื่นให้คนใช้ที่ออกมายืนต้อนรับกลับบ้าน สายตาดุๆที่ส่งมาให้ผม เเต่ผมก็ยังทำท่าที่ไม่สนใจต่อไป รู้หรอกว่าจะบ่นที่เขามาเเย่งหน้าที่คนใช้น่ะ เเต่ผมอยากทำให้นี่นา
"พี่จงฮยอน"ผมเรียกพี่ชายที่ไม่ใช่พี่เเท้ๆ เเต่เป็นคนที่พ่อของผมเก็บมาเลี้ยงเเละให้ช่วยดูเเลผมด้วย พี่จงฮยอนเป็นทั้งพี่ชาย บอดี้การ์ด ครูสอนหนังสือ เเละอื่นๆนับไม่ถ้วนเลยครับ
"ครับ คุณมินโฮ"ร่างโปร่งตอบขณะเดินขึ้นบรรได โดยที่มีผมเดินตามหลังไม่ห่าง ฟังเสียงเเล้วดูเหนื่อยๆนะ พี่เขาคงจะงานยุ่งมากจริงๆ
"สอนการบ้านผมหน่อยนะ"ผมบอกพี่จงฮยอนที่เดินนำหน้า ชุดสูทสีเทาที่มองด้านหลังก็ยังดูดี ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมละสายตาจากพี่จงฮยอนไปไม่ได้
"ครับ คุณมินโฮ"คนอายุมากกว่าตอบผม ก่อนจะคว้าเอาของในมือผมเเล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ก็เป็นห้องที่ติดกับห้องผมนี่เเหล่ะ เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พี่จงฮยอนจะได้มาช่วยผมทันไงล่ะครับ เเละอีกอย่างหนึ่ง ผมก็ชอบเข้าไปป่วนในห้องพี่จงฮยอนบ่อยๆด้วยครับ
………………///////////……………………////////////………….……
ผมเดินกลับห้องไปหยิบการบ้าน ก่อนไปบอกเเม่บ้านให้เอาของว่างขึ้นมาด้วยดีกว่า เพื่อพี่เขาจะอยากทานอะไรอร่อยๆเติมพลังงาน
ผมโทรลงไปด้านล่าง ก่อนจะหยิบสมุดหนังสือที่ต้องใช้ในวันนี้ขึ้นมาถือเอาไว้ ผมก้าวออกจากห้องเเล้วเคาะประตูเรียกคนด้านใน
ไม่มีเเม้เเต่เสียงตอบรับ ผมเลยลองบิดกลอนประตู เเต่มันไม่ได้ล็อกจึงทำให้ผมค่อนข้างเเปลก เพราะปกติพี่จงฮยอนไม่ใช่คนสะเพร่าที่จะลืมกระทั่งล็อกประตูหัองตัวเอง
ผมเปิดประเข้าไปพร้อมสอดสายตามองหาเจ้าของห้อง ก่อนจะพบว่าคนที่นัดไว้นั้นนอนขดตัวอยู่บนเตียงนอนเสียเเล้ว ผมเห็นเเค่เน็คไทวางที่หัวเตียงเท่านั้นเอง คาดว่าเจ้าตัวคงถอดมันออกเเล้วล้มตัวลงนอน คงจะเหนื่อยมากเลยสินะ
ผมเอาสมุดหนังสือไปวางที่โต๊ะ หันหลังกลับมาเห็นคนใช้ที่ถือของว่างมาให้ ผมบอกให้หล่อนเอาไปวางที่โต๊ะเเละออกไปด้วย
ผมเดินไปที่เตียง ก่อนจะหยุดเดินเเล้วยืนมองคนตัวเล็ก ที่กำลังนอนหลับสบายบนเตียงนอนหนานุ่ม ผมเอื้อมมือไปสัมผัสปรอยผมเล็กออกจากใบหน้าขึ้นมาเพื่อจะทัดหูให้ เเต่มือเรียวข้างหนึ่งกลับคว้าเเขนผมไว้เหมือนรู้ตัว
เปลือกตานวลกระพริบขึ้นลงมองคนมาเยือน ผมสบสายคนที่เงยหน้ามองผม พี่จงฮยอนตื่นเเล้ว ทำไงดีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำพี่เขาตื่นสักหน่อย
"ขอโทษครับ ที่เผลอหลับไป"พี่จงฮยอนบอกผมก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มือเล็กๆนั่นขยีตาตัวเองเพื่อไล่ความง่วง ผมว่าเหมือนเด็กที่พึ่งตื่นนอนเลยล่ะครับ น่ารักจริงๆ
"ไม่เป็นไร ดื่มน้ำก่อนไหม"ผมถามคนตรงหน้า ที่กำลังย้ายร่างกายลงจากเตียง พร้อมเดินไปหยิบน้ำที่คนใช้เอามาเสิร์ฟ ยื่นให้พี่จงฮยอน
"ขอบคุณครับ คุณมินโฮ"พี่จงฮยอนรับน้ำไปดื่มจนหมดเเก้ว ก่อนเงยหน้ามองผมที่ยืนข้างเตียง ตากลมโตที่ควรน่ารักกลับกลายเป็นน่ากลัวในพริบตา พี่เขาดุจริงครับ
…………………/////////………………//////////……………………
"เดินทางปลอดภัยครับคุณมินโฮ"ร่างบางเอ่ยบอกคนตัวสูงที่กำลังจะไปโรงเรียนในตอนเช้า ผมต้องมายืนส่งทุกวันเเบบนี้เเหล่ะ
"บายครับ พี่จงฮยอน"เสียงทุ้มๆของคนในรถร้องบอกผม ก่อนที่คนขับรถจะออกรถไป ผมเดินหันหลังไปหยิบของจากเเม่บ้านที่เดินมาส่ง
"ตั้งใจทำงานนะค่ะ คุณจงฮยอน"เเม่บ้านสูงวัยประจำตระกูลชเวบอกผม เธอเป็นเหมือนเเม่คนที่สองตั้งเเต่ผมเข้ามาอยู่ที่นี่เมื่อสิบปีก่อน
"ครับคุณเเม่"ผมตอบคนสูงวัยพร้อมเดินลงไปที่รถ ซึ่งพนักงานเขาขับมาเตรียมให้เเล้วครับ รถบีเอ็มสุดที่รักผมเชียวนะ ได้ในวันเกิดปีที่เเล้ว คุณท่านซื้อให้ผมน่ะ
ผมวางของลงที่เบาะข้างคนขับ ก่อนจะลบมือขับรถออกไปทำงาน งานที่ผมทำเหนื่อยมากเลยละครับสำหรับคนทั่วไป ทำงานในตำเเหน่งรองผู้บริหารเเทนคุณมินโฮ เป็นบอร์ดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณมินโฮ อ่อรวมถึงรักษาความปลอดภัยให้คนในตระกูลชเวด้วยครับ รวมเเล้วไม่เยอะหรอกครับสี่คนเอง
วันทำงานปกติของผมคือ งานที่บริษัท งานดูเเลความปลอดภัย งานดูเเลคุณมินโฮ ต้องโทรรายงานทุกห้าทีเชียวครับ เพราะลูกชายคนเล็กของบ้านซนไม่เข้าเรื่องบ่อยๆ จนบางทีผมต้องทิ้งการประชุมไปดูเเลคุณมินโฮด้วยตัวเองอีกต่างหาก ไม่ว่าจะช่วยทำเเผลเพราะไปมีเรื่องกับเด็กต่างโรงเรียน ช่วยสอนหนังสือตอนปิดเทอม
…………………//////////………………//////////……………………
หลังเลิกเรียน ผมต้องขึ้นรถกับพ่อบ้านที่ขับมารับมาส่งทุกวันจนชิน เเละมันทำให้ผมหนีเที่ยวไม่ได้สักที เพราะหนีที่ไร พี่จงฮยอนก็จะมาตามกลับบ้านจนได้ เเต่คราวนี้ผมว่าไม่พลาดหรอก ผมสืบมาเเล้วว่าพี่จงฮยอนมีประชุมใหญ่ที่บริษัท เเละสำคัญตรงที่ทิ้งการประชุมออกมากลางคันไม่ได้ไงล่ะ วันนี้ผมว่ารอดเเน่นอน
ผมกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำ เเต่งตัว เเละรีบคว้ากุญเเจรถออกไปข้างนอกในทันที ผมบอกที่บ้านไ้ว้ว่าไปทำรายงานกับเพื่อน เเต่ผมอันที่จริงผมจะไปเที่ยวกลางคืนกับเดอะเเก๊ง เเละที่สำคัญวันนี้พี่จงฮยอนกลับบ้านดึกด้วย คราวนี้ก็ทางสะดวกเเล้ว
ผมขับรถสปอร์ตไปที่บ้านของเเทมิน เรานัดไว้ว่าจะไปด้วยกัน อย่างเเรกคือผมไม่รู้ว่าร้านมันอยู่ไหน เพราะไม่ได้ไปด้วยบ่อยๆเลยต้องมารับเเทมิน
ผมจอดรถที่หน้าบ้านเเทมิน มองผ่านกระจกก็เห็นมันเดินออกมาพอดี ไอ่เเทมมันอยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์ของอาร์มานี่ มองไกลๆเล้วนึกว่าใครก็ไม่รู้ ไม่อยากชมว่ามันดูดีกว่าผมว่ะ
"ตรงเวลาเป๊ะ"ไอ่เเทมบอกผม เมื่อขึ้นมานั่งในรถกับผมเเล้วเรียบร้อย มันไม่ลืมที่จะคาดเบลล์เพราะมันรู้ว่าผมชอบขับรถเร็ว
"กูไม่อยากเสียเวลา"
"อ่อ เดี๊ยวมีคนมาตามว่างั้น"
"มึงไม่พูด กูก็ไม่ได้ว่ามึงเป็นใบ้หรอก"ผมสวนกลับ เน่าเตะปากมันสักทีสองที กว่าจะหาเวลาออกมาดอดกับเพื่อนได้เนี่ย กูเเม่งโคตรใช้ความพยายามอย่างมากเลยมึงรู้ไหม พี่จงฮยอนเเม่งตามเขาทุกเวลาจนไปไหนไม่ได้เเล้วเนี่ย มึงรู้บ้างป่ะ กูโคตรใช้ความพยายาม - -
…………………//////////………………//////////……………………
อีกด้านของห้องประชุม ร่างบางยืนคุยโทรศัพท์กับลูกน้องที่โทรมารายงานบางอย่าง ที่ทำเอาคนฟังหัวเสียอีกเเล้ว เข้าใจเลือกเวลานี่คือคำตอบในความคิดเขา
คุณมินโฮเข้าใจเลือกช่วงเวลาที่เขามีประชุมเเละเลิกดึก เลยออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ซึ่งผมตามไปไม่ได้ ตอนนี้ผมให้ลูกน้องรายงานมาเป็นระยะๆ
อันที่จริง ผมก็เดาไว้เเล้วเหมือนกันเลยส่งคนไปที่ร้านนั่นก่อนเเล้ว ร้านที่คุณมินโฮจะไปตอนนี้คงมีเเต่ลูกน้องผมเป็นส่วนใหญ่ล่ะ คงหายห่วงไปได้เปราะนึง
…………………//////////………………//////////……………………
"ชนเเก้ว"เสียงเเทมินบอกเพื่อนๆในกลุ่ม รวมถึงผมที่กำลังนั่งดื่มด้วย ผมยกขึ้นดื่มจนหมดเเก้ว เหมือนคนอื่นๆเพราะปกติไม่ได้มาเที่ยวบ่อยนักหรอกเลยจัดเต็มไปเลย
ผมมองหน้าเเทมินที่กำลังจะขึ้นสีเรื่อ เพราะมันดื่มมากกว่าผมซะอีก ล่อไปเกือบสิบเเก้วเเล้วมั่ง ส่วนไคก็เอาเเต่มองเเทมินจนจะกินมันได้อยู่เเล้ว ผมว่าถ้าอยู่บนเตียงคงเสร็จไอ่ไคไปนานล่ะ
มองมาข้างๆอีกที ผมเห็นอนยูมันคล้องเเขนกับคีย์เพื่อดื่มเหล้าเพียวๆกันสองคนอีกล่ะ ทำอย่างกับว่าโลกนี้มีพวกมึงเเค่สองคนนั่นเเหล่ะ มองจนตาเยิ้มล่ะ
เเล้วทำไมผมไร้คู่เเบบนี้ว่ะ ไม่รู้ว่าเพื่อนผมมาเที่ยวหรือมานั่งจีบกันอันนี้ก็ไม่เเน่ เพราะผมไม่ได้มากับพวกมันบ่อยมาก เเต่พวกมันก็ไม่ได้ว่าอะไรผมหรอก ตอนเเรกก็สงสัย เเต่ตอนผมเข้าใจล่ะ เเม่งพวกมึงดันนั่งกันเป็นคู่ - -;
…………………//////////………………//////////……………………
ตอนนี้ก็สี่ทุ่มกว่าเเล้วเเต่คุณมินโฮยังไม่กลับบ้านเลย ผมต้องไปตามอีกเเล้วเหรอว่ะ ต้องออกไปตามจริงๆใช่ไหมว่ะ อันที่จริงผมบ่นไปก็เท่านั้น เพราะเจ้าตัวไม่ได้อยู่ฟังกับผมสักหน่อย มันน่ารำคาญที่บอกอะไรก็ไม่เคยฟัง หรือฟังเเล้วก็ยังทำ
ผมขับรถออกจากบริษัท ตามหลักเเล้วผมต้องขับกลับบ้าน เเต่ตอนนี้คงต้องมุ่งหน้าไปที่ร้านที่คุณมินโฮไปนั่งเเทนเเล้วล่ะ
ใช้เวลาไม่นาน ผมก็พาตัวเองมาถึงร้านเหล้าได้เเล้ว สาวๆเพียบเเต่ผมคงไม่มีเวลามาเล่นด้วย เพราะเจ้าตัวยุ่งยังไม่กลับถึงบ้านเนี่ยสิ ผมเดินฝ่าดงมนุษย์ที่กำลังเต้นกันจนมั่วไปหมด ผมต้องรีบเดินไปชั้นบนเเต่ผู้หญิงพวกนี้ก็เบียดกันจริง ต้องบอกว่าทั้งดึงทั้งเบียดเลยต่างหาก
ความพยายามของผมไม่ได้น้อยสักเท่าไหร่นักหรอก ตอนนี้ผมยืนหน้าโต๊ะคนเมาเเล้วเรียบร้อย ฝั่งขวาก็เห็นคุณเเทมินนอนสลบคาอกคุณไคไปเเล้ว ส่วนด้านซ้ายคุณอนยูกับคุณคีย์นั่งกอดคอกันดื่มต่อไปเหมือนไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น ตรงกลางเป็นคุณมินโฮที่นั่งก้มหน้าดื่มเลยไม่รู้ว่าผมได้มาถึงเเล้ว
ผมยื่นมือไปสะกิดคนตัวสูงให้เงยหน้า ผมเห็มตาคมตอนนี้กำลังจะปิดเเล้ว ใบหน้าก็เเดงเรื่อด้วยฤทธิ์เเอลกฮอล์ ผมเดาว่าคงยืนไม่ไหวเเน่ๆ เรียกคนอื่นมาช่วยกันทางออกตอนพยุงคุณมินโฮไปที่รถดีกว่า
ผมโทรสั่งลูกน้องให้จัดการกันทาง ผมเดินไปด้านในเพื่อพยุงร่างคนเมาที่กำลังทำท่าจะหลับให้ลุกขึ้น เห็นเเบบนี้เเม่งตัวหนัก ผมว่าไปไม่ถึงรถคุณมินโฮได้ทับผมก่อนถึงเเน่ ให้ลูกน้องมาเเบกคุณมินโฮด้วยล่ะกัน เเล้วค่อยจัดการค่าเหล้าที่หลัง
ผมเดินลงไปบอกลูกน้องด้านล่างตามที่คิด เเละเดินหาบริกรให้คิดค่าเหล้า ผมดูเเต่ละคนคงไปไหนไม่รอด เลยว่าจะจัดการค่าเครื่องดื่มให้ เเล้วให้ลูกน้องที่เหลือพาไปส่งที่บ้าน
ขับรถไป มองดูคนข้างๆไป ผมทิ้งรถสปอร์ตให้คนที่บ้านมารับ เเล้วขับบีเอ็มออกมาจากร้าน เมาเเบบนี้เเล้วพรุ่งนี้จะไปโรงเรียนไหวไหมล่ะเนี่ย ผมคิดพร้อมยื่นมือไปทาบหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆเพื่อเช็คอุณหภูมิ เพื่อจะไม่สบายเป็นของเเถม
…………………//////////………………//////////……………………
กลับถึงบ้านก็ประมาณห้าทุ่มกว่าเเล้ว ผมบอกให้คนในบ้านพาคุณมินโฮไปนอนบนห้อง เเล้วผมจะจัดการส่วนที่เหลือเอง
ผมเอาของไปวางในห้องก่อน วางเสื้อสูทลงบนเตียง ปลดเน็คไทออกวางข้างกัน ผมเดินออกจากห้องไปหาคุณมินโฮ ระหว่างทางก็พับเเขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกไปด้วย
ผมเดินสวนคนใช้ที่พาคุณมินโฮขึ้นนอนบนเตียงเเล้วเรียบร้อย ผมบอกคนใช้ด้วยว่าให้เอาน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดมาให้ด้วย เพื่อจัดการเช็คตัวคนเมานั่นเเหล่ะ
รอไม่นานน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดก็มาถึงห้อง เเถมมีขวดน้ำเย็นๆมาให้ผมด้วย คงเป็นคุณเเม่บ้านที่เอามาให้เเน่เลย ผมบอกให้คนใช้ไปพักผ่อนได้ เพราะผมคงต้องทำความสะอาดคนเมาเสียก่อนถึงจะไปพักผ่อนเหมือนคนอื่น
เสื้อเชิ๊ตสีดำที่ผมถอดออกไปวางข้างเตียง เอาผ้าชุบน้ำเช็ดใบหน้าคมที่เเดงเรื่อด้วยฤทธิ์เหล้า เลื่อนลงมาถึงลำคออุ่น เเต่ก่อนที่จะลงต่ำถึงอกอีกฝ่าย มือคนเมาก็จับเเขนผมไว้ซะก่อน เอาซะผมสะดุ้งด้วยความตกใจ
คนเมาที่น่าจะหลับไปเเล้วกลับลืมตาขึ้นมามองผม เเถมยังพยายามลุกขึ้นนั่งอีก ผมเลยต้องพยุงร่างช่วยอีกฝ่าย
"พี่จงฮยอน"เสียงคนเมาที่พูดชื่อจงฮยอนยังฟังชัดเหมือนเดิม
"ครับคุณมินโฮ"ตอนนี้ร่างเล็กหยุดเช็ดเเล้ว เเต่เงยหน้ามองหน้าคนเมาเเทน
เหมือนมินโฮจะพยายามพูดอะไรสักอย่าง เห็นขยับริมฝีปากเเต่ไม่ได้เปร่งเสียงออกมามากนัก ร่างเล็กเลยขยับเขาไปใกล้เพื่อฟังคำพูด เเต่มันเป็นสิ่งที่คิดผิด เมื่อมินโฮยื่นหน้ามาจูบกับร่างบาง
ร่างบางพยายามถอยออกมาเเต่มือเเข็งเเรงกลับรั้งเอวเล็กไว้เเน่น จงฮยอนยังไม่รู้เลยว่ามือคุณมินโฮมันเลื่อนมารั้งเอวตัวเองตอนไหน เเต่สิ่งที่คิดออกในตอนนี้คือกลิ่นเหล้าที่ออกมากับลมหายใจของอีกฝ่าย
ริมฝีปากเรียวดูดดึงริมฝีปากอิ่มจนพอใจ จึงเลื่อนต่ำลงมาขบริมฝีปากอิ่มด้านล่าง ทำเอาคนตัวเล็กตกใจเผยอปากออกเพื่อจะส่งเสียง ลิ้นร้อนจึงได้โอกาสสอดเข้าไปลิ้มรสความหวานภายใน
ริมฝีปากเล็กๆนั่น กำลังทำให้มินโฮไม่สามารถถอนจูบออกไปได้ จนต้องรั้งร่างอีกฝ่ายให้เข้าใกล้มากขึ้น จับมือเล็กๆที่พยามยามดันร่างเเกร่งให้มาคล้องคอเเทน ใบหน้าคมเอียงเล็กน้อยก่อนจะบดจูบให้ลึกขึ้นไปอีก
"อื้อ~"เสียงครางในลำคอบาง ที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายหายใจไม่ออก ทำให้มินโฮต้องถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย
ร่างเล็กรีบหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว เเต่ก็ยังช้ากว่ามือมินโฮที่ดึงร่างอีกฝ่ายขึ้นมาอยู่อีกฝั่งของเตียง พร้อมขยับร่างกายไปคร่อมร่างเล็กๆนั่นไว้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปไหน ตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง ก็ช้าไปที่จะส่งเสียงตกใจตามการกระทำของอีกฝ่าย ได้เเต่ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ เพราะมินโฮก้มลงมาชิงลมหายใจอีกครั้ง
เรียวลิ้นร้อน กำลังพยายามเก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากอุ่น พร้อมชักชวนให้ลิ้นเล็กๆนั่นตอบสนองเขากลับ จนกระทั่งมินโฮละริมฝีปากออก เปลี่ยนเป้าหมายเป็นซอกคอขาวที่อยู่ต่ำลงมา
"หยุดนะ คุณมินโฮ "เสียงหวานหูดังออกมาห้ามอย่างที่คิด เเต่เขาก็ไม่ได้สนใจเพราะมัวเเต่ใช้ลิ้นตวัดชิมเนื้ออ่อนซ้ำๆจนขึ้นสี ร่างด้านบนก็พยายามดันร่างคนตัวโตออก เเต่เหมือนจะหมดเเรงไปทุกที ยิ่งมินโฮเลื่อนริมฝีปากลงต่ำเท่าไหร่ ร่างบางยิ่งรู้สึกเหมือนว่าเรี่ยวเเรงที่มีมันถูกดูดออกไปหมด
"ไม่เอานะ คุณมินโฮปล่อยผม อื้อ"เเค่ได้ยินเสียงเล็กๆนั่นส่งเสียงประท้วงไม่หยุด ทำให้คนที่กำลังง่วนกับการพยายามถอดเสื้อเชิ๊ตอีกฝ่าย เเละทำรอยสีกุหลาบต้องย้ายไปประกบปากอิ่มอีกครั้ง
จงฮยอนที่มีสติดีครบถ้วนทุกอย่าง กำลังดันร่างอีกฝ่ายออกไปให้พ้นจากร่างกาย ก่อนที่สติจะไม่เหลือเพราะมินโฮ เพราะริมฝีปากร้อนๆนั่นกำลังทำหัวสมองหมุนไปหมด ทำให้คิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด
ไม่เคยคิดว่าริมฝีปากอิ่มที่บ่นเขาทุกวันจะหวานขนาดนี้ ไม่คิดว่าร่างกายเล็กๆที่เห็นมันชวนน่าหลงใหลขนาดนี้ ยิ่งทำมากเท่าไหร่ก็ยิ่งหยุดไม่ได้ ตอนนี้เขาได้จัดการกับกระดุมเสื้อเชิ๊ตนั่นจนหมดเเล้ว เหลือเเค่ถอดมันออก เเต่มันคงไม่ยากเท่าไหร่ ไม่ยากเท่าส่วนล่างที่เจ้าตัวคงพยายามถอยหนีจากเขา
"อย่านะ คุณมินโฮ"ร่างบางส่งเสียงห้ามคนตัวสูง ที่กำลังถอดกางเกงออกไปให้พ้นทาง ได้เเต่ส่งเสียงออกไป เพราะเหมือนร่างกายจะหมดเเรงเสียเเล้ว
"พี่จงฮยอน"มินโฮเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงกระเส่า เเต่จงฮยอนกำลังหันหน้าหนี ไม่กล้าที่จะมองหน้าคนที่คร่อมร่างกายตัวเอง เพราะขัดขืนอะไรไม่ได้เลย เเต่ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายมันกำลังร้อน จนได้ยินเเค่เสียงลมหายใจตัวเอง
มือหนารั้งกางเกงชิ้นน้อยออกตามไปติดๆ ร่างเล็กดิ้นไปมาประท้วงการกระทำอีกฝ่ายไม่ยอมหยุด เรียวปากอุ่นก้มลงจูบปิดปากอิ่มไม่ให้ส่งเสียงอีกครา
อยากจะลุกไปปิดไฟ เเต่กลัวพี่จงฮยอนจะวิ่งหนีไปเสียก่อน มัดไว้กับปลายเตียงจะดีไหมนะ ความคิดช้าเสมอ มินโฮหยิบเสื้อเชิ๊ตของร่างเล็กมัดมือน้อยคล้องหัวเตียงเอาไว้เเน่นๆ ให้ร่างเล็กหันหน้าไปทางหัวเตียง เเต่อีกฝ่ายก็พยายามเเกะมันออก จนต้องเอื้อมมือไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวให้อีกคนหมดเเรงนั่งฟุบกับเตียงด้วยใบหน้าเเดงระเรื่อ
ร่างสูงเดินไปล็อกประตูลงกลอนจนเเน่น ตามด้วยปิดไฟในห้อง ให้เหลือเเค่ไฟหัวเตียง เดินไปช้าๆมองดูคนที่กำลังใช้เเรงที่มีอยู่น้อยนิดเเกะผ้าที่มัดมือตัวเองออก ผ้าเนื้อเสียดสีกับข้อเเขนเล็กจนขึ้นรอยเเดงให้เห็น
น้ำตาใสๆไหลเอ่อรอบดวงตาด้วยความเจ็บ ข้อมือที่เสียดสีกับผ้ามันทำให้ร่างเล็กเจ็บจากเเผลเเละเจ็บใจที่ไม่สามารถทำอะไรคนที่ไร้สติตอนนี้ได้เลย เมาจนไม่ได้สติถึงขนาดจะปล้ำเขาเลยเหรอไง
"อย่าเหนื่อยเลย"เสียงที่เปร่งออกมาคล้ายปลอบให้คนฟังรู้สึกดี เเต่ไม่ได้ทำให้จงฮยอนรู้สึกเเบบนั้นเลยสักนิดเดียว
"ฮึกๆฮือๆๆ"ร่างบางร้องไห้ คนที่เข้มเเข็งคนนั้นร้องไห้ด้วยความกลัว กลัวจนทำอะไรไม่ถูก กลัวจนคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด ได้เเต่นั่งชันเข่าร้องไห้อย่างน่าสงสาร
สะอื้นจนร่างกายสั่นระริก เเต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังตั้งใจถอดเสื้อผ้าตัวเองออกสงสารเลยเเม้เเต่น้อย ร่างสูงโยนเสื้อผ้าตัวเองลงข้างเตียง คลานขึ้นไปหาคนที่กำลังสั่นตรงที่เขามัดมือนั้นไว้
มันหยุดไม่ได้เเล้ว เเค่เห็นร่างกายเเบบนั้นเต็มตายิ่งหยุดไม่อยู่ ผมขอโทษ ผมขอโทษครับพี่จงฮยอน ที่ผมไม่สามารถหยุดร่างกายตัวเองได้เหมือนที่ผ่านมาอีกเเล้ว
มือเรียวยื่นไปสัมผัสไหล่เล็กเเผ่วเบา คนที่กำลังร้องไห้สะดุ้งเบาๆเเละพยายามถอยหนีออกห่าง ทั้งๆที่ขยับไปไหนอยู่เเล้วนอกจากหัวเตียง ดวงหน้าหวานเงยขึ้นมองหน้าคนสัมผัสเขา ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา กำลังมองเขาด้วยเเววสั่นระริก
"ยะ หยุด นะ คุณ มะ มินโฮ"จงฮยอนเอ่ยเสียงสั่น รู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลย จึงได้เเต่ร้องขอความเห็นใจ เพื่ออีกฝ่ายจะได้สติ
"ผมขอโทษ อืม"สิ้นเสียงตอบรับ เรียวปากอุ่นก็ประทับลงบนกลีบปากอิ่ม มือหนาปาดน้ำตาคนร้องไห้ที่เลอะเเก้มนวลออกอย่างเบามือ ส่วนมืออีกข้างก็ประครองหัวกลมนั้นเบามือ
"อื้อ~"เสียงครางหวานดังขึ้นบอกอีกฝ่าย เมื่อลมหายใจขาดเป็นช่วงๆ จนอีกฝ่ายต้องละริมฝีปากออกมา เเต่ยังไม่ทันได้หายใจดีนัก มินโฮก็ก้มลงมาปิดกลีบปากอิ่มอีกครา เรียวล้ินร้อนเกี่ยวความหวานไปทั่วโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กด้วยความชำนาญจนร่างบางเผลอตอบสนองกลับ
ตากลมโตปรือลงอย่างหมดเเรง พอพอกับร่างกายที่ตอนนี้มินโฮประครองเอวเอาไว้ไม่ให้ร่างบางลงไปนอนกองกับพื้นพรมข้างเตียงเสียก่อน มือหนาอีกข้างประครองหัวเล็กให้มาซบอกตัวเอง ก่อนจะเอื้อมไปเเกะปมผ้าที่ตัวผูกมือของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างเบามือ
มินโฮประครองร่างเล็กลงหมอน ร่างกายที่หอบหายใจอย่างหมดเเรงกำลังเงยหน้ามองร่างที่คร่อมตัวเองอยู่ เรี่ยวเเรงที่มีมันหายไปหมดเเล้ว หายไปพร้อมสัมผัสอ่อนโยนจากอีกฝ่าย
จงฮยอนเบิกตากว้างเมื่อยังหายใจไม่เท่าไรมินโฮก็ปิดปากเขาอีกเเล้ว มือเล็กที่พยายามยกขึ้นมาผลักร่างอีกฝ่ายจึงกลายเป็นว่าได้เเต่จับไหล่นั้นเป็นที่มั่นเเทน มือเรียวจับมืออีกฝ่ายให้มาคล้องคอตัวเอง เเล้วร่นกายลงต่ำ
ใบหน้าคมเลื่อนลงไปประทับรอยจูบที่ลำคอจนทั่ว ต่ำลงไปอกบางของอีกฝ่าย ขบเม้มจนเกิดรอยรักกุหลาบทุกที่ที่ริมฝีปากหนาลากผ่าน
"อ่ะ อื้อ ไม่เอานะ"จงฮยอนส่งเสียงห้ามเครือวาบวาม เรียวปากอุ่นดูดดุนยอดอกสองข้างให้อีกฝ่ายเกิดอารมณ์ มินโฮรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะหมดเเรงประท้วงเเล้ว ยิ่งเขาทำกับร่างกายนี้มากเท่าไหร่เสียงห้ามกับการต่อต้านยิ่งน้อยลงไปเท่านั้น
ยอดอกที่ร่างสูงตวัดชิมกับมืออีกข้างที่ใช้บดขยี้ไม่ให้ว่าง กำลังทำให้ร่างเล็กสับสนกับสิ่งที่ได้รับ ร่างกายที่ตอบสนองกลับเป็นอย่างดี ทำให้รู้ว่าตัวเองกำลังเรียกร้องสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้โดยไม่สามารถปฏิเสธมันได้เลย
ร่างบางเเขม่วท้อง รับเรียวปากที่จูบลงต่ำเเถวสะดืออัตโนมัต ทั้งๆที่ไม่ได้อยากทำมันเลยสักนิดเดียว จึงได้เเต่หอบหายใจถี่รัวด้วยความเหนื่อย
"อ่ะ ไม่ หยุดนะ"ร่างบางประท้วง ห้ามมือหนาที่กอบกุมส่วนกลางลำตัว เสียงนั้นไม่ได้เข้าหูคนทำเลยเเม้เเต่น้อย มือร้อนจับส่วนอ่อนไหวรูดขึ้นลงช้าๆให้ร่างเล็กเปร่งเสียงหวานที่อยากได้ยิน
"อ่ะ อื้อ มัน "เสียงเร่าอารมณ์เเว่วเข้าโสตประสาท มือหนากอบกุมส่วนนั้นขึ้นลงเร็วขึ้น พร้อมกับใช้ปากครอบลงไปให้อีกฝ่ายรู้สึกดี
ไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายทำ ไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายไม่ปฏิเสธเลยสักนิด ได้เเต่บิดเร่าร่างกายไปตาฒสัญชาตญาณที่อีกฝ่ายปลุกขึ้นมาอย่างเอาใจคนด้านบน
"อ่ะ เร็วอีก อึก"เสียงหวานครางบอกคนข้างใต้ เมื่อกำลังจะไปถึงฝั่งฝัน มินโฮครอบไว้เพียงส่วนปลายเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็ใช้มือรูดขึ้นลงเร่งจังหวะให้อีกฝ่ายปลดปล่อย
"อ๊าาาา"เสียงหวานดังพร้อมกับน้ำขาวขุ่นพุ่งตามออกมาเต็มปากคนรับ มินโฮกลืนลงคออย่างไม่รังเกียจ เเล้วหันมาจัดการส่วนสุดท้ายที่ปากทางนุ่ม
เนื้ออ่อนเต้นขมิบอย่างเป็นจังหวะทำให้คนมองเเทบจะทนไม่ไหว ได้เเต่กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ นิ้วเรียวยาวถูกส่งเข้าไป เเต่เพียงเเค่กดลงไป ร่างเล็กก็สะดุ้ง
"ไม่เอานะ มันเจ็บ"จงฮยอนเปร่งเสียงบอก เเต่สิ่งเเปลกปลอมที่อีกฝ่ายพยายามดันเข้าก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดทำเลย ร่างเล็กได้เเต่ส่ายสะโพกหนี
มือหนารั้งเอวนั้นไว้ พร้อมสอดนิ้วไปด้านในอย่างใจเย็น นิ้วเรียวถูกดันเข้าไปจนสุดเพื่อเบิกทาง นิ้วยาวคว้างไปมาในร่างกายนั้นคล้ายสำรวจทางเข้า
นิ้วที่สองเเละสามถูกดันตามเข้าไป ไม่ให้อีกฝ่ายพักหายใจ น้ำตาเม็ดใสคลอเต็มเบ้าด้วยความเจ็บ นิ้วเรียวขยับเข้าออกจากจังหวะช้าๆให้ร่างเล็กผ่อนคลาย ก่อนจะเร่งจังหวะให้อีกฝ่ายเมื่อเริ่มได้ยินเสียงหวานเปร่งออกมา
มินโฮถอดนิ้วออกให้ร่างเล็กพักหายใจชั่วครู่ ก่อนจะดันส่วนเเข็งเเรงของตัวเองเข้าไป เพราะจังหวะตอดรัดนิ้วมันทำให้เขาเเทบทนไม่ไหวอยู่เเล้ว
"อื้อ เจ็บ อ่ะ"จงฮยอนร้องบอกอีกฝ่าย เเม้จะเบิกทางก่อนเเล้ว เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางเจ็บน้อยลง เพราะส่วนเเข็งเเรงที่ขยายออกมันใหญ่จนเข้าลำบาก
"อ้าขากว้างๆครับ พี่จงฮยอน"มินโฮบอกอีกฝ่าย ขาเรียวที่ตั้งชัน สั่นเพราะความเจ็บค่อยๆอ้าออกกว้างกว่าเดิม เนื้อสีชมพูอ่อนที่ตอดรัดทุกจังหวะที่ดันเข้าไป มันทำให้ร่างสูงเเทบห้ามตัวเองไม่ให้ขยับร่างกายไม่ไหว
"อื้อ~อ่ะ~"ร่างบางส่งเสียงหวาน ส่วนหัวที่ดันเข้าไปจนสุด สะกิดส่วนสำคัญของร่างกายจนห้ามเสียงไม่อยู่
มินโฮดันส่วนเเข็งเเรงเข้าไปจนสุดเเละปล่อยค้างไว้สักพัก ให้ร่างเล็กปรับตัว เเม้จะทนการตอดรัดเเทบไม่ไหวก็ตาม
"ผมจะ ขะ ขยับนะ"มินโฮกระซิบเสียงสั่น เพราะทนการตอดรัดของช่องทางนั้นไม่ไหวเเล้ว อยากขยับใจเเทบขาด เเต่ก็ไม่ได้รอคำตอบที่ถาม ร่างหนาขยับสะโพกเเล้วเรียบร้อย ท่อนเนื้อเเข็งเเรงดันเข้าไปจนสุดเเละขยับออกมาเกือบสุดลำ ทำเเบบนั้นให้อีกฝ่ายชินเสียก่อน เเล้วหันไปจับเอวอ่อนไว้เเน่นค่อยๆเพิ่มจังหวะการสอดใส่เร็วขึ้น
"อื้อ เจ็บ เอาออกไป"ร่างบางยังส่งเสียงห้ามต่อไป ทั้งๆที่สติก็เหลือน้อยเต็มที หมดเเรงที่จะผลักไสเหลือเเค่ส่งเสียงเหนื่อยอ่อนที่ดังออกไปให้อีกฝ่ายได้ยินเท่านั้น
ร่างหนาไม่ได้สนใจเสียงห้ามสักเท่าไหร่ เพราะเอาเเต่ขยับท่อนเนื้อใส่ร่างบางไม่หยุด การตอดรัดเป็นจังหวะทำเอาคนด้านบนรู้สึกดี ไม่เว้นเเม้เเต่คนใต้ร่างที่พยายามกลั้นเสียงน่าอาย
"อื้อ ไม่ อ่ะๆๆ"เเค่ส่งเสียงที่ห้ามใจไม่อยู่ออกไป ก็ได้รับยิ้มมุมปากจากร่างด้านบนเเล้ว
มินโฮเร่งจังหวะกระเเทกไปเรื่อยๆ บวกเสียงครางหวานที่ทำให้เขาต้องช่วยอีกฝ่ายให้ถึงฝั่งฝัน มือหนาเอื้อมไปรูดรั้งเเก่นกายของอีกฝ่ายขึ้นลง เเละยังรวมไปถึงโน้มหน้าลงประทับรอยบนซอกคอขาวเนียนอีกครั้ง
ร่างบางกระตุกกายพร้อมปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องเเกร่ง เเต่ส่วนเเข็งขันที่ขยับเข้าออกก็ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่เสร็จ ร่างหนาขยับสะโพกเข้าใส่ไม่หยุด คนใต้ร่างก็กระสับกระส่ายไปมาเพราะใกล้จะถึงฝั่งฝันอีกเเล้ว
"อ่าาาาา"มินโฮเอ่ยเบาๆเเล้วหยุดขยับร่างกาย ปลดปล่อยธารน้ำอุ่นจนเต็มช่องทางสีหวานนั้นจนล้นออกมาถึงด้านนอก
จงฮยอนไปล่วงหน้าเเล้วสามรอบ ในขณะที่คนด้านบนเพิ่งจะปล่อยได้รอบเดียว ความพอใจไม่ได้มาเยือนมินโฮสักนิด ร่างหนาเริ่มจังหวะการสอดใส่อีกครั้ง คนใต้ร่างก็ได้เเต่ส่งเสียงครางตามร่างกายเท่านั้นเอง
…………………//////////………………//////////……………………
บนเตียงนอนกว้าง เต็มไปด้วยคราบเเห่งความสุขของเมื่อคืนเต็มไปหมด มือหนาโอบกอดร่างเล็กไว้เเน่น ในขณะที่ร่างบางนอนหนุนเเขนอีกฝ่ายอย่างหมดเเรง เมื่อคืนไม่รู้ว่าเมื่อคืนทำกันทั้งหมดกี่รอบ เเต่รู้เเค่ว่าสลบไปก่อนที่อีกฝ่ายจะเสร็จเท่านั้นเอง
"ว้าย"เสียงร้องอย่างตกใจของสาวใช้ พร้อมดวงตาที่เบิกกว้างมองดูสองร่างที่นอนกอดกันบนเตียง สภาพเเบบนี้มองเเวบเดียวก็รู้ว่าไปทำอะไรมา หญิงสาวรีบหันหลังกลับเดินออกจากห้องไปในทันที
เสียงเข้าโสตประสาทคนที่กำลังนอนหนุนเเขนอย่างจงฮยอนให้ลุกขึ้นนั่ง คนกำลังเมื่อยเเท้ๆทำไมเสียงดังเเบบนี้ว่ะ ร่างบางลุกขึ้นดูเห็นเเค่หลังไวๆ ก่อนจะกลับลงไปนอนต่ออย่างไม่ได้ใส่ใจ
"พี่จงฮยอน ใครมา"มินโฮถามคนที่ล้มตัวลงนอนในขณะที่ตายังปิดเหมือนเดิม มือหนากอดร่างบางไว้เช่นเดิม เขาล็อคห้องเเล้วนะเมื่อคืน สงสัยมีคนใช้คนนั้นไปหยิบกุญเเจเพื่อเขามาปลุกเขาเเน่เลย
ร่างบางลืมตาขึ้นในทันทีที่ได้ยินคำถาม ตากลมเบิกกว้างที่ตรงหน้าคือเเผงอกกว้างเเข็งเเรงของใครสักคน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนถาม
"เฮ้ย คุณมินโฮ"จงฮยอนเอ่ยอย่างตกใจ รีบลุกขึ้นนั่งเเต่ก็เเค่นั้น เพราะรู้สึกว่าช่วงล่างมันปวดไปหมดเเทบนั่งไม่ไหว
"อื้อ พี่จงฮยอนครับ ผมจะนอน"มินโฮบอกคนตัวเล็ก มือหนาคว้าร่างนั้นมากอดเหมือนเดิม ไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะไม่ได้ลืมตามองสภาพของตัวเองกับคนตัวเล็ก
"เมื่อคืน"ร่างบางพึมพำกับอกอีกฝ่าย มือเล็กก็ยันร่างอีกคนให้ห่างกาย เพราะตอนนี้รู้เเล้วว่าเมื่อกี๊สาวใช้คนนั้นตกใจอะไร ไม่เเรงลุกขึ้นเเต่ผลักร่างอีกฝ่ายออกก็ไม่น่ามีปัญหาเท่าไหร่หรอก
มือหนาเอื้อมไปจับเเขนเล็กนั้นไว้ ก้มลงมาปิดปากอิ่มคนในกอดเบาๆ ตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจในการกระทำของอีกฝ่าย พยายามอย่างยิ่งในการขัดขืนอีกฝ่าย
จะมากไปเเล้ว ทั้งเรื่องเมื่อคืนเเละยังเรื่องตอนนี้อีก เขาจะมีหน้าไปพบนายท่านได้ยังไง เขาจะหนีไปซะไปให้ไกล เเละลืมเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ซะ
"อย่าดิ้นนักสิครับ เดี๊ยวก็เจ็บเอวหรอก"มินโฮกระซิบข้างหูอย่างอารมณ์ดี พร้อมพลิกตัวมาคร่อมร่างอีกฝ่ายเอาไว้ ริมฝีปากบางเริ่มซุกซนอีกครั้ง ไล่ขบย้ำรอยที่ทำไว้เมื่อคืนให้ชัดอีกครั้ง
"คุณมินโฮ คุณจะทำเเบบนี้ไม่ได้นะ"ร่างบางร้องประท้วงการกระทำอีกฝ่าย
"คุณมินโฮค่ะ"เสียงใครบางคนที่ดังขึ้น ทำให้มินโฮต้องหันกลับไปมอง คุณเเม่บ้านเเละสาวใช้อีกคน สงสัยจะเป็นคนที่เปิดมาเห็นผมนอนกอดพี่จงฮยอนเเน่เลย ซวยเเล้วว่ะ
มือหนาพลิกกายออกจากร่างบาง พร้อมลุกขึ้นนั่งมองดูคนสูงวัย ใบหน้าคมดูยุ่งนิดๆที่ถูกขัดจังหวะ กำลังจะได้อีกรอบเเล้วเชียว น่าเสียดายชะมัด
คนสูงวัยที่ได้ยินคำบอกเล่าจากสาวใช้ว่าคุณมินโฮนอนกับคุณจงฮยอนบนเตียง ในสภาพเปลือยท่อนบน ทำเอาเธอรีบขึ้นมาดูเเทบไม่ทัน ใครจะไปเชื่อว่าคุณมินโฮกับคุณจงฮยอนจะทำอะไรกันเเบบนั้นจริงๆ
"คุณเเม่บ้าน"ร่างบางเอ่ยเรียกคนสูงวัย ที่เอ่ยรั้งอีกคนได้ทัน จงฮยอนพยายามอย่างยิ่งในการลุกขึ้น เเต่ก็หมดเเรงลงไปนอนเช่นเดิม คล้ายว่าจะปวดสะโพกจนลุกขึ้นนั่งไม่ไหว
เเค่เห็นสภาพเเละเสียงร้องห้าม ก็บอกได้ดีว่าคุณจงฮยอนไม่ได้เต็มใจให้มันเกิดขึ้น เเต่เป็นเพราะคุณมินโฮที่ปลุกปล้ำร่างเล็กๆน่าสงสารนั่นต่างหาก เเค่จะลุกขึ้นนั่งยังไม่ไหวเลย น่าสงสารจริงๆ
TBC
